Νομικά σχόλια σε σχέση με την πολύκροτη υπόθεση με την κάλπη στο Νικητάρι και το μπέρδεμα που προέκυψε με διαδοχικές αλλαγές στην εκλογή βουλευτών, κάνει ο γνωστός νομικός Αχιλλέας Δημητριάδης.
Υπενθυμίζεται ότι το θέμα κατήγγειλε η υποψήφια με τον ΔΗΣΥ Αναστασία Ανθούση, ωστόσο, απέσυρε την καταγγελία της, χωρίς ωστόσο όπως αναφέρει, να απαντώνται τα ερωτήματά της.
Δείτε περισσότερα εδώ:<Απέσυρε πυροβολώντας η Ανθούση: Θέτει ερωτήματα που έμειναν αναπάντητα για τη διόρθωση του “λάθους” στο Νικητάρι/div>
Διαβάστε τα σχόλια του Αιμιλιανίδη:
Ορισμένα σχόλια εξ αφορμής της υπόθεσης Αναστασία Ανθούση, τώρα που αποσύρθηκε η εκλογική αίτηση. Είχα αποφύγει να τοποθετηθώ προηγουμένως, εφόσον την εκπροσωπούσα ως δικηγόρος. Τα σχόλια είναι για το μέλλον και για την τροποποίηση των εκλογικών διαδικασιών.
1. Ο εκλογικός νόμος και η πρακτική καθιερώνει δικλείδες ασφαλείας στο στάδιο μετά που τα αποτελέσματα αποστέλλονται στον Έφορο Εκλογής από το εκλογικό κέντρο. Στο εκλογικό κέντρο όμως, η βασική δικλείδα ασφαλείας είναι η παρουσία των αντιπροσώπων των κομμάτων ή των υποψηφίων (βασικά των κομμάτων, διότι προφανώς οι υποψήφιοι δεν μπορούν να έχουν αντιπροσώπους σε τόσα εκλογικά κέντρα). Το να δέχεται ο Έφορος Εκλογής πως τα αποτελέσματα μπορούν να αλλάξουν εκ των υστέρων, στην απουσία των εκπροσώπων που είχαν υπογράψει το αρχικό πρακτικό εκλογής, στερεί το σύστημα από μια καθοριστική δικλείδα ασφαλείας. Αυτό είναι ζήτημα και διοικητικής πρακτικής και εκλογικού νόμου και πρέπει να θεραπευθεί.
2. Το να μην μπορεί κάποιος υποψήφιος να δει τα αμφισβητούμενα ψηφοδέλτια και να του υποδεικνύεται να καταχωρίσει αίτηση στο εκλογοδικείο και αν αυτό επιτρέψει επανακαταμέτρηση, δεν είναι εύλογο. Ουσιαστικά καλείται ο υποψήφιος που αμφισβητεί συγκεκριμένα ψηφοδέλτια να πηγαίνει στα τυφλά στο δικαστήριο και να υπόκειται σε μεγάλα έξοδα, χωρίς να του επιτρέπεται να ασκήσει ένα καθόλα λογικό δικαίωμα να δει τα μεμονωμένα ψηφοδέλτια που τυγχάνουν αμφισβήτησης. Είναι άλλο μια γενική ανακαταμέτρηση (τύπου Μπους εναντίον Γκορ) και άλλο όταν υπάρχουν συγκεκριμένα ψηφοδέλτια που είναι αντικείμενο αμφισβητησης. Δυστυχώς, ούτε οι θεραπείες του εκλογικού νόμου, ούτε ο διαδικαστικός κανονισμός είναι ικανοποιητικοί επί αυτού.
3. Η θεραπεία της ανακαταμέτρησης θα έπρεπε να δίδεται εφόσον υπάρχει εκ πρώτης όψεως αμφισβήτηση που να είναι σοβαρή. Όχι να υπάρχει βάρος απόδειξης στον υποψήφιο που δεν έχει τα στοιχεία, μια και όλα τα στοιχεία είναι στην κατοχή του Εφόρου Εκλογής, να αποδείξει εκείνα τα στοιχεία που δεν κατέχει.
4. Ο διαδικαστικός κανονισμός του Εκλογοδικείου είναι ελλιπής. Μεγάλο πρόβλημα είναι, μεταξύ άλλων, η υποχρέωση να τίθενται όλοι οι ενδιαφερόμενοι ως καθ’ ων (εδώ η υπόθεση αφορούσε τέσσερις έδρες που άλλαζαν χέρια για πέντε ψήφους) αντι π.χ. ως ενδιαφερόμενα μέρη. Αυτό επηρεάζει ουσιωδώς τα δυνητικά δικηγορικά έξοδα που καλείται κάποιος να πληρώσει τα οποία καθιστούν το βάρος δυσβάστακτο για έναν υποψήφιο.
5. Οι εκλογικές διαδικασιες δεν πρέπει να αφήνουν καμιά σκιά. Αυτό είναι άδικο και για όσους εκλέγονται και για όσους δεν εκλέγονται. Το σύστημα πρέπει να ευνοεί την άμεση και άνευ αμφιβολιών επίλυση κάθε διαφοράς με αποτελεσματικό τρόπο.
