​Από τα μαθητικά του χρόνια στο Γυμνάσιο Σολέας, ο Ανδρέας βρισκόταν πάντα στην πρώτη γραμμή. Ηγετική μορφή στις μαθητικές εκδηλώσεις, συνελήφθη από τις αποικιοκρατικές αρχές για τη διοργάνωση «παράνομης παρέλασης» και καταδικάστηκε σε τρεις μήνες φυλάκιση. Αντί όμως η φυλακή να τον λυγίσει, τον πείσμωσε. Μετά την αποφυλάκισή του, ρίχτηκε στον Αγώνα με ακόμα μεγαλύτερο ενθουσιασμό, αναλαμβάνοντας τη διανομή φυλλαδίων, την αναγραφή συνθημάτων και την επικίνδυνη αποστολή της παρακολούθησης των Άγγλων πρακτόρων.

​

Η κρίση του 1958 και η αποστολή:

Το καλοκαίρι του 1958, η κατάσταση στην περιοχή μυρίζει μπαρούτι. Με την ανοχή των Βρετανών, παρατηρείται επικίνδυνη συγκέντρωση δυνάμεων στη Λεύκα. Ο Αρχηγός Διγενής δίνει αμέσως σαφείς οδηγίες στον τομεάρχη Κακοπετριάς – Γαλάτας να προετοιμάσει τις άμυνες των γύρω χωριών. Μέσα σε αυτό το κλίμα, κατασκευάζονται εσπευσμένα βόμβες επιτόπιας κατασκευής για να ενισχυθούν οι κατά τόπους ομάδες της ΕΟΚΑ.

​

Η τρομερή έκρηξη στα «Μερσίνια»:

Τη νύχτα της 3ης Αυγούστου 1958, ο Ανδρέας Αβρααμίδης μαζί με τον αδελφικό του φίλο και συναγωνιστή Ανδρέα Έλληνα, αναλαμβάνουν το ριψοκίνδυνο καθήκον να μεταφέρουν το υλικό. Καθώς κινούνταν μέσα στο σκοτάδι στην τοποθεσία «Μερσίνια» της Τεμβριάς, μεταφέροντας 27 βόμβες, σημειώνεται μια αναπάντεχη, τρομερή έκρηξη.

​Η μαρτυρία του Ανδρέα Έλληνα για εκείνα τα πρώτα δευτερόλεπτα ραγίζει καρδιές:

«Τη στιγμή εκείνη τις κρατούσε ο Ανδρέας. Είδα το φίλο μου γονατιστό στο έδαφος, έτρεξα κοντά του και τον άγγιξα. Του μίλησα. Δεν μου απάντησε. Ήταν νεκρός. Ένα χαμόγελο ήταν ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του. Κάτι λέγαμε και γελούσαμε την ώρα εκείνη. Πέθανε με το χαμόγελο στα χείλη και με το χαμόγελο τον στείλαμε στο καλό».

​Ο Ανδρέας Αβρααμίδης έφυγε όρθιος, γελώντας με τον θάνατο, αφήνοντας πίσω του το παράδειγμα ενός νέου που έδωσε τα πάντα για την πατρίδα του χωρίς να χάσει ούτε για μια στιγμή την καθαρότητα και τη χαρά της νιότης του.

​Ανδρέας Αβρααμίδης. Αθάνατος!