Στην ιστορική ραδιοφωνική εκπομπή «ΕΜΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ», η οποία μεταφέρεται πλέον τηλεοπτικά στο ΡΙΚ1 και ΡΙΚSAT, καλεσμένος του Λουκά Χάματσου είναι ο συγγραφέας, δημοσιογράφος και ερευνητής Νίκος Παπαναστασίου. Ένας άνθρωπος με καταγωγή από την Τσακκίστρα, ο οποίος δεν κατέγραψε απλώς τα γεγονότα. Τα έζησε και πολέμησε μέσα σε αυτά, αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Πολιτιστικό Σωματείο Κάμπου και Τσακκίστρας.
Ιδιαίτερη θέση στην εκπομπή έχουν ο Κάμπος και η Τσακκίστρα. Αξίζει πάντως να αναφερθεί ότι οι παρακάτω μαρτυρίες δείχνουν και την ενότητα του χώρου της ευρύτερης Δυτικής Λευκωσίας, από την Τηλλυρία μέχρι τη Μαραθάσα, τη Σολιά και τη Μόρφου, αφού υπάρχουν βίοι παράλληλοι και μάχες με στρατιώτες από όλη αυτή την περιοχή.
Από το 32΄ έως περίπου το 41΄, ο Καμπίτης Νίκος Κοφτερός καταθέτει τη συγκλονιστική μαρτυρία του για τη μάχη στην περιοχή Λεύκας–Πεντάγυιας, στις 21 Ιουλίου 1974.
Όπως διευκρινίζεται, ο κ. Κοφτερός “περιγράφει πώς οι χωριανοί μας παρουσιάστηκαν στη Γαληνή για να πολεμήσουν, πώς κατέλαβαν δύο φυλάκια και ένα στρατηγικό ύψωμα, αλλά βρέθηκαν αντιμέτωποι με τουρκικά πυρά, αεροπορικούς βομβαρδισμούς και, μέσα στην απόλυτη σύγχυση, ακόμη και με πυρά από φίλιες θέσεις”.
Τέσσερις συγχωριανοί δεν επέστρεψαν.
“Αργότερα, χωριανοί μας παρέμειναν στον Κόρακα και στον Λιμνίτη μέχρι τη δεύτερη εισβολή. Χωρίς κουβέρτες, χωρίς στοιχειώδη μέσα και συχνά χωρίς ξεκάθαρες διαταγές. Εκεί δόθηκαν νέες μάχες και χάθηκαν ξανά άνθρωποι δικοί μας”, συμπληρώνει η ανακοίνωση.
Οι μέρες αυτές σήμερα μάς παραπέμπουν σε ξεκούραση, διασκέδαση και ανταμώματα και έτσι πρέπει. Όμως, μέσα στη χαρά του Αυγούστου, αξίζει να αφήσουμε 60 λεπτά για τη μνήμη.
Για κάποιους ο Αύγουστος του 1974 δεν είχε θάλασσα και τραγούδια. Είχε χαρακώματα, φωτιά, αγωνία και ανθρώπους που δεν γύρισαν ποτέ.
https://www.youtube.com/watch?v=4TOQT8rbkgk
Ο Κάμπος και η Τσακκίστρα δεν υπήρξαν θεατές της Ιστορίας. Βρέθηκαν μέσα στη φωτιά της. Η μνήμη δεν πηγαίνει διακοπές.
Η εκεχειρία γράφτηκε στα χαρτιά. Ο πόλεμος, όμως, δεν σταμάτησε στο έδαφος.
Συνήθως θυμόμαστε δύο ημερομηνίες: 20 Ιουλίου και 14 Αυγούστου 1974. Ανάμεσά τους, όμως, δεν υπήρξε κενό. Υπήρξαν μάχες, βομβαρδισμοί, νεκροί και τραυματίες, αγωνία, πείνα, δίψα, αντικρουόμενες διαταγές και στρατιώτες που πολεμούσαν χωρίς να γνωρίζουν τι θα ξημέρωνε.
Ακόμη και στη διάρκεια της λεγόμενης «εκεχειρίας», η τουρκική προέλαση συνεχιζόταν. Γιατί η Ιστορία δεν κατοικεί μόνο στις επετείους αλλά κατοικεί και στις μέρες ανάμεσά τους.
