Τελέστηκε το Μνημόσυνο Πεσόντων κατά την τουρκική εισβολή του 1974 Στέλιου Παπά και Νικόλα Καϊλά που διοργάνωσε η Θύελλα Κοκκινοτριμιθιάς, οι Λαϊκές Οργανώσεις Κοκκινοτριμιθιάς και οι οικογένειες των πεσόντων, στον Μητροπολιτικό Ναό Αποστόλου Βαρνάβα, παρουσία του Γ.Γ. του ΑΚΕΛ Στέφανου Στεφάνου.
Μετά τη Θεία Λειτουργία τελέστηκε τρισάγιο και κατάθεση στεφάνων στα μνημεία των ηρώων, πρώτα στο νέο και στη συνέχεια στο παλαιό κοιμητήριο. Ακολούθησε επιμνημόσυνη ομιλία στο οίκημα της Θύελλας από τον κ. Στεφάνου.
Διαβάστε την ομιλία του Γ.Γ. του ΑΚΕΛ:
Είμαστε σήμερα εδώ για να τιμήσουμε τη μνήμη δύο παλικαριών της Κοκκινοτριμιθιάς. Του Στέλιου Πάπα και του Νικόλα Καΐλα, που έδωσαν στην πατρίδα την ίδια τους τη ζωή προκειμένου να μην περάσει ο Αττίλας.
Τιμούμε τους δύο νέους από χρέος απέναντι στη ζωή που δεν έζησαν γιατί έβαλαν την ελευθερία της πατρίδας πάνω απ’ όλα. Από χρέος απέναντι στη θυσία τους, γιατί την κρίσιμη ώρα δεν έτρεξαν να κρυφτούν στα μετόπισθεν αλλά χωρίς δεύτερη σκέψη έτρεξαν να υπερασπιστούν την Κύπρο. Από χρέος απέναντι στην ιστορική αλήθεια, την ιστορική μνήμη. Γιατί όσα χρόνια και αν περάσουν η Ιστορία δεν μπορεί και δεν πρέπει να παραγράφεται, ούτε να παραποιείται. Γιατί η μνήμη είναι δύναμη. Είναι ευθύνη. Είναι πυξίδα για το μέλλον.
Ο Στέλιος Πάπας, παιδί του Κώστα και της Κυριακούς, αδελφός της Αντρούλλας, της Ειρήνης, της Νίτσας και του Κόκου, γεννήθηκε το 1952.
Στο άκουσμα της εισβολής δεν λογάριασε τον κίνδυνο. Ανταποκρίθηκε αμέσως στο κάλεσμα της πατρίδας και κατατάχθηκε ως έφεδρος στο 386 Τάγμα Πεζικού, με έδρα το Νέο Χωριό Κυθρέας. Πολέμησε στον Άγιο Γεώργιο Κερύνειας απέναντι στις τουρκικές δυνάμεις. Στις 22 Ιουλίου, όταν οι εισβολείς εξαπέλυσαν σφοδρή επίθεση με την υποστήριξη αεροπορίας και ναυτικού, το τάγμα του αναγκάστηκε να υποχωρήσει προς το Μπέλλα-Πάις για ανασυγκρότηση. Ο Στέλιος δεν επέστρεψε ποτέ.
Για τριάντα έξι ολόκληρα χρόνια η οικογένειά του ζούσε το αβάσταχτο μαρτύριο της αγωνίας. Το όνομά του βρισκόταν στο μακρύ κατάλογο των αγνοουμένων της κυπριακής τραγωδίας. Μέχρι που το 2007 τα λείψανά του εντοπίστηκαν σε ομαδικό τάφο πίσω από τον Γ.Σ. Πράξανδρος Κερύνειας και το 2010 ταυτοποιήθηκαν. Η επιστροφή του στη γενέτειρά του δεν έγινε όπως ήλπιζαν οι δικοί του που τον περίμεναν για χρόνια να επιστρέψει ζωντανός και να τον αγκαλιάσουν με αγάπη. Ο Στέλιος επέστρεψε για να ταφεί ως ήρωας αληθινός αυτού του τόπου, με τις τιμές που άξιζαν στη θυσία του.
Όπως και ο Νικόλας Καΐλας, του Χαράλαμπου και της Ευδοκίας, αδελφός της Ελενίτσας, της Αντρούλας, της Φροσούλας και του Γιώργου.
Ένα παιδί μόλις δεκαεννέα χρονών υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στο Πεζικό, στην περιοχή της Νεάπολης Τράχωνα. Ήταν ένας λεβέντης γεμάτος όνειρα, γεμάτος προσδοκίες, που περίμενε να ολοκληρώσει τη θητεία του για να πάρει τον δρόμο του στη ζωή.
Τα ίχνη του χάθηκαν στις 23 Ιουλίου 1974, μετά από μάχη με τους Τούρκους εισβολείς στη Νεάπολη.
Σαρανταδύο ολόκληρα χρόνια τον περίμεναν. Σαράντα δύο χρόνια αναμονής, ελπίδας και πόνου.
Το 2016 εντοπίστηκαν τα λείψανά του στον Τράχωνα και ο Νικόλας επέστρεψε στην Κοκκινοτριμιθιά εκεί που γεννήθηκε για να ταφεί.
Ο Στέλιος και ο Νικόλας, δύο διαφορετικές ιστορίες, πλεγμένες με το ίδιο νήμα. Της προδοσίας, του άδικου χαμού, του θρήνου ενός ολόκληρου λαού.
Δύο ιστορίες που καταλήγουν με την ίδια παράγραφο, την κατακλείδα για μια ολόκληρη γενιά που πλήρωσε βαρύ τίμημα. Μια γενιά που βίωσε το πραξικόπημα, την προδοσία, την τουρκική εισβολή, την κατοχή, την προσφυγιά, τον ξεριζωμό και το δράμα των αγνοουμένων.
Κάθε Ιούλη η δεξιά και η ακροδεξιά βολικά προσπερνούν τα γεγονότα, προκειμένου ν’ αποσιωπηθούν οι ιστορικές τους ευθύνες. Μιλούν για το έγκλημα της εισβολής, προσπερνώντας όμως το έγκλημα του πραξικοπήματος. Ανιστόρητες μανούβρες που θολώνουν τα νερά. Αν δεν γινόταν το πραξικόπημα, δεν θα γινόταν η εισβολή. Έγινε το πραξικόπημα και γι’ αυτό έγινε η εισβολή. Ο Γρίβας και η ΕΟΚΑ Β’ με την εγκληματική τους δράση και τα σχέδια τους τα οποία τελικά υλοποιήθηκαν στις 15 Ιουλίου έδωσαν στην Τουρκία την ευκαιρία που χρόνια περίμενε. Και το έκαναν προμελετημένα και οργανωμένα. Και το γνώριζαν εξαρχής.
Χιλιάδες μέλη και στελέχη του ΑΚΕΛ και της Αριστεράς αντιστάθηκαν στους πραξικοπηματίες και πολέμησαν ενάντια στον εισβολέα, μαζί με άλλους δημοκρατικούς πολίτες. Είμαστε περήφανοι γιατί συμβάλαμε στην Δημοκρατική Αντίσταση και στην υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας, της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας του τόπου μας.
Όμως η μεγαλύτερη δικαίωση για τη θυσία των ηρώων μας δεν είναι τα λόγια. Είναι ο καθημερινός αγώνας για να τερματιστεί η κατοχή. Για να επανενωθεί η πατρίδα μας. Για να μπορέσουν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι να ζήσουν ξανά μαζί, σε μια κοινή πατρίδα, απαλλαγμένη από κατοχικά στρατεύματα, ξένες εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα.
Αυτός ήταν και παραμένει ο δρόμος που υπηρετεί τα πραγματικά συμφέροντα του λαού μας. Δεν έχουμε το δικαίωμα να συμβιβαστούμε με τη διχοτόμηση. Δεν έχουμε το δικαίωμα να επιτρέψουμε να γίνει η κατοχή μόνιμη.
Το οφείλουμε στον Στέλιο. Το οφείλουμε στον Νικόλα. Το οφείλουμε στους χιλιάδες πεσόντες, αγνοούμενους, πρόσφυγες και εγκλωβισμένους του τόπου μας. Η θυσία τους είναι το μεγαλύτερο μας χρέος. Όσο η Κύπρος παραμένει μοιρασμένη, τόσο η μνήμη τους θα μας καλεί να συνεχίσουμε τον αγώνα για την ειρήνη, την ελευθερία και την επανένωση, που μπορούμε να κατακτήσουμε μέσα από τη λύση του Κυπριακού.
Μιλώντας για τη λύση, από μέρους του ΑΚΕΛ θέλω να χαιρετίσω την επίσκεψη του ΓΓ του ΟΗΕ, κ. Γκουτέρες, στην Κύπρο. Η επίσκεψή του δείχνει ότι ο ΓΓ είναι δεσμευμένος στην προσπάθεια για επίτευξη λύσης. Η πρόθεσή του για σύγκληση άτυπης διευρυμένης συνάντησης με στόχο τη διάρρηξη του αδιεξόδου είναι χρυσή ευκαιρία για την ελληνοκυπριακή πλευρά να εργαστεί με συνέπεια και αποφασιστικά για την προώθηση της προοπτικής για λύση.
Πρέπει ουσιαστικά στηρίξουμε τις προθέσεις του Γενικού Γραμματέα και με συνέπεια να στηρίξουμε τη θέση για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων από το σημείο που διακόπηκαν στο Κραν Μοντανά, όπου φτάσαμε πολύ κοντά στην επίτευξη στρατηγικής συμφωνίας. Η συνέχιση των διαπραγματεύσεων από το σημείο που διακόπηκαν οι συνομιλίες σημαίνει και διαφύλαξη των συγκλίσεων, οι οποίες επιτεύχθηκαν με πολύ κόπο και μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις.
Η διαφύλαξη του διαπραγματευτικού κεκτημένου είναι ο μόνος δρόμος για να φτάσουμε στη λύση του Κυπριακού προβλήματος σύντομα, αφού από τα ουσιώδη κεφάλαια του Κυπριακού τα μόνα που εκκρεμούν είναι το περιουσιακό και τα θέματα ασφάλειας και εγγυήσεων. Είναι και γι’ αυτό το λόγο που το ΑΚΕΛ διαφωνεί με τις λεγόμενες «νέες ιδέες» που επιχειρούν διάφοροι κύκλοι να προωθήσουν σε συμφωνημένα θέματα. Τέτοιες λογικές οδηγούν στην ακύρωση συγκλίσεων οι οποίες δύσκολα θα μπορέσουμε να ανακτήσουμε και η προοπτική της λύσης θα απομακρυνθεί.
Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για ν’ αφήσουμε τον χρόνο να περνά ανεκμετάλλευτος. Τα χρόνια περνούν, οι γενιές αλλάζουν. Ο τερματισμός της κατοχής και η επανένωση του τόπου μας είναι θέμα επιβίωσης του λαού μας στη γη που τον γέννησε. Το ΑΚΕΛ θα συνεχίσει τον αγώνα του για την ειρήνη και την επανένωση του τόπου στο πλαίσιο της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα, για μια πατρίδα απαλλαγμένη από ξένους στρατούς, η οποία θα λειτουργεί ως γέφυρα ειρήνης, συνεργασίας και σταθερότητας στην περιοχή.
Αυτή είναι η καλύτερη τιμή στη θυσία των ηρώων μας.
Να συνεχίσουμε. Να επιμένουμε. Να τα καταφέρουμε.
Ας είναι αιώνια η μνήμη του Στέλιου Πάπα και του Νικόλα Καΐλα.
Τιμή και δόξα στους ήρωες της Κύπρου μας.
