Απαντήσεις σε ζητήματα που αφορούν την Δυτική Λευκωσία, δίνει ο Δρ. Νεόφυτος Ζαμπάς, υποψήφιος με τον ΔΗΣΥ στη Λευκωσία.Yδατικό σε σχέση με το φράγμα της Σολέας και όχι μόνο, τα αδέσποτα ζώα, η υποβάθμιση της νεκρής ζώνης, οι βιομηχανικές/βιοτεχνικές ζώνες, αλλά και το κυκλοφοριακό και οι συγκοινωνίες.
Διαβάστε τη συνέντευξή του:
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της περιοχής μας είναι η έλλειψη νερού και το κόστος άρδευσης. Υπάρχουν ανολοκλήρωτα έργα, όπως τα έργα άρδευσης για το φράγμα Σολέας, ενώ θυμίζουμε τα περσινά προβλήματα στην περιοχή Ξυλιάτου, Βυζακιάς κ.ά.
Το υδατικό είναι πλέον ζήτημα στρατηγικής σημασίας για τη Δυτική Λευκωσία. Δεν αφορά μόνο την άρδευση ή το κόστος για τους γεωργούς. Αφορά την επιβίωση της τοπικής παραγωγής, την παραμονή των ανθρώπων στις κοινότητές τους και την αναπτυξιακή προοπτική ολόκληρης της περιοχής.
Όταν ο παραγωγός δεν γνωρίζει αν θα έχει επαρκές και οικονομικά βιώσιμο νερό, δεν μπορεί να προγραμματίσει, να επενδύσει ή να παραμείνει ανταγωνιστικός. Και όταν ο πρωτογενής τομέας αποδυναμώνεται, αποδυναμώνεται μαζί του και η τοπική κοινωνία. Σε ένα έντονα ανταγωνιστικό περιβάλλον για τους γεωργούς μας, όπως αυτό διαμορφώνεται εντός της ΕΕ, το κράτος γενικότερα έχει υποχρέωση να τους βοηθήσει να γίνουν ανταγωνιστικοί. Δεν μπορούμε να αναμένουμε από τους γεωργούς να είναι ανταγωνιστικοί, όταν δεν ξέρουν αν θα έχουν απρόσκοπτη παροχή νερού, αν θα έχουν επάρκεια νερού (π.χ. δεν μπορούν να προχωρήσουν με συγκεκριμένες καλλιέργειες και στα μέσα να τους πούμε ‘’δεν έχουμε νερό να σας δώσουμε’’) και αν δεν ξέρουν το κόστος ή εάν το κόστος είναι δυσανάλογα ψηλό. Και αυτά είναι μόνο μερικά από τα θέματα που πρέπει να απασχολήσουν το κράτος.
Χρειάζεται ολοκληρωμένο υδατικό σχέδιο για τη Σολέα και τη Δυτική Λευκωσία, με ξεκάθαρα χρονοδιαγράμματα για τα ανολοκλήρωτα έργα άρδευσης, περιορισμό των απωλειών στα δίκτυα, αξιοποίηση σύγχρονων τεχνολογιών διαχείρισης νερού και δίκαιη επανεξέταση του κόστους άρδευσης.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για αναζωογόνηση της υπαίθρου, αν δεν διασφαλίσουμε πρώτα το πιο βασικό αγαθό: το νερό.
Το ζήτημα με τα αδέσποτα ταλαιπωρεί αρκετές κοινότητες και Συμπλέγματα. Πώς προτίθεστε να υποβοηθήσετε στην επίλυσή του;
Το θέμα των αδέσποτων δείχνει ένα βαθύτερο πρόβλημα διοίκησης: πολλές φορές μεταφέρουμε ευθύνες στις κοινότητες χωρίς να τους δίνουμε τα μέσα, τους πόρους και την τεχνογνωσία για να ανταποκριθούν.
Δεν είναι απλώς θέμα φιλοζωίας. Είναι θέμα δημόσιας υγείας, ασφάλειας, ποιότητας ζωής και πολιτισμού. Όταν το πρόβλημα αφήνεται να μεγαλώνει, πιέζονται οι πολίτες, πιέζονται οι κοινότητες και τελικά δημιουργείται αίσθηση εγκατάλειψης.
Η λύση πρέπει να είναι οργανωμένη και μόνιμη. Χρειάζεται κεντρικός συντονισμός, χρηματοδότηση των τοπικών αρχών, προγράμματα στειρώσεων, ενίσχυση καταφυγίων, αυστηρότερος έλεγχος εγκατάλειψης ζώων και συνεργασία κράτους, τοπικής αυτοδιοίκησης και φιλοζωικών οργανώσεων.
Θα ήταν ίσως σοφό να δημιουργηθεί ένα συμβουλευτικό σώμα ή φορέας επίβλεψης του θέματος για να αποφευχθούν φαινόμενα που παρατηρήθηκαν στο παρελθόν με πραγματικά απάνθρωπες συνθήκες σε κοινοτικά καταφύγια, και ουσιαστικά βασανισμού των ζώων με εικόνες που μόνο ντροπή φέρνουν για τη χώρα μας όταν προβάλλονται. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να μπορούν και οι κοινότητες και οι κάτοικοι τους να απαλλαχθούν από το πρόβλημα αυτό αποτελεσματικά.
Το κράτος πρέπει να πάψει να λειτουργεί μόνο πυροσβεστικά. Σε τέτοια ζητήματα, η πρόληψη είναι πάντα πιο ανθρώπινη, πιο αποτελεσματική και πιο οικονομική από την καθυστερημένη αντίδραση.
Στην ουδέτερη ζώνη της Δυτικής Λευκωσίας υπάρχουν συνεχώς παραβιάσεις από Τούρκους γεωργούς, με αποτέλεσμα το “γκριζάρισμα” της περιοχής και τον εκφοβισμό των Ελληνοκύπριων γεωργών. Κοινότητες της περιοχής θέτουν αιτήματα μικρής ανάπτυξης στη νεκρή ζώνη, ως μέσο διασφάλισης της κυριαρχίας μας.
Αυτό το ζήτημα δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τοπικό ή τεχνικό. Από σκοπιά κρατικής ασφάλειας, οι συνεχείς μικρές παραβιάσεις δημιουργούν σταδιακά τετελεσμένα. Η Τουρκία διαχρονικά επιχειρεί να μεταβάλλει την πραγματικότητα στο έδαφος όχι πάντα με μεγάλες κινήσεις, αλλά με μικρά επαναλαμβανόμενα βήματα που, αν δεν αντιμετωπιστούν, δημιουργούν νέα “κανονικότητα”.
Αυτό πρόκειται για μια διαχρονική τουρκική τακτική, η οποία εφαρμόζεται εδώ και αιώνες εναντίον λαών της ευρύτερης περιοχής. Για παράδειγμα το τουρκικό επώνυμο «Ακιντζί» προέρχεται από αυτή την τακτική αφού οι ακιντζίδες ουσιαστικά ήταν οι παρενοχλητές-καταδρομείς κατά κάποιο τρόπο, οι οποίοι με αυτές τις τακτικές τρομοκρατούσαν τους κατοίκους των περιφερειών με αποτέλεσμα αυτοί να τους παραχωρούν τις περιοχές για να τους κατευνάσουν. Βέβαια οι Τούρκοι μετά από λίγο ξεκινούσαν την ίδια τακτική και παρακάτω αφού εδραίωναν την κυριαρχία τους στις προηγούμενες περιοχές. Η διαχρονική αυτή Οθωμανική/Τουρκική τακτική προφανώς δεν χάθηκε αλλά χρησιμοποιείται σήμερα στην Κύπρο στις περιοχές της νεκρής ζώνης.
Είναι εμφανές λοιπόν ‘ότι το “γκριζάρισμα” μιας περιοχής δεν γίνεται μόνο με στρατιωτικές ενέργειες. Γίνεται δηλαδή και με καθημερινή παρουσία, με αμφισβήτηση χρήσης, με εκφοβισμό, με σταδιακή φθορά της αντίληψης ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει έλεγχο και δικαιώματα στην περιοχή. Ενδεικτικά, η τακτική αυτή στο ξεκίνησε στις περιοχές της Βυζαντινής αυτοκρατορίας από το 1071 περίπου.
Η απάντηση πρέπει να είναι σοβαρή, τεκμηριωμένη και συνεχής. Πρώτον, πλήρης καταγραφή κάθε παραβίασης. Δεύτερον, άμεση διπλωματική αξιοποίηση σε επίπεδο ΟΗΕ και ΕΕ. Τρίτον, στήριξη των Ελληνοκύπριων γεωργών ώστε να μην αισθάνονται μόνοι ή εκτεθειμένοι. Τέταρτον, σοβαρή εξέταση ήπιων μορφών ανάπτυξης, πάντοτε εντός του νόμιμου πλαισίου και με κρατικό σχεδιασμό.
Η κυριαρχία δεν προστατεύεται μόνο με δηλώσεις. Προστατεύεται με παρουσία, συνέπεια και στρατηγική.
Κυκλοφοριακό. Υπάρχει ένας ανολοκλήρωτος αυτοκινητόδρομος με τα γνωστά προβλήματα. Την ίδια ώρα, εντός του αστικού ιστού, η κατάσταση συγκεκριμένες ώρες αιχμής είναι ανυπόφορη. Τι προτείνετε;
Το κυκλοφοριακό είναι πλέον ζήτημα καθημερινής αντοχής των πολιτών. Δεν είναι μόνο καθυστέρηση στον δρόμο. Είναι χαμένος χρόνος από την οικογένεια, χαμένη παραγωγικότητα, ψυχολογική πίεση και μειωμένη ποιότητα ζωής.
Ο ανολοκλήρωτος αυτοκινητόδρομος επιβαρύνει ιδιαίτερα τη Δυτική Λευκωσία, γιατί κρατά την περιοχή σε μια κατάσταση μόνιμης ταλαιπωρίας. Τα μεγάλα έργα υποδομής πρέπει να έχουν σαφή χρονοδιαγράμματα, πολιτική παρακολούθηση και λογοδοσία. Δεν γίνεται οι πολίτες να πληρώνουν καθημερινά το κόστος καθυστερήσεων που χρονίζουν.
Παράλληλα, το πρόβλημα στον αστικό ιστό δεν λύνεται μόνο με περισσότερους δρόμους. Χρειάζεται έξυπνη κυκλοφοριακή διαχείριση, αναβάθμιση δημόσιων συγκοινωνιών, καλύτερη σύνδεση περιφέρειας–κέντρου, κίνητρα για αποκέντρωση υπηρεσιών και αξιοποίηση τεχνολογίας για ρύθμιση της κυκλοφορίας σε ώρες αιχμής.
Η πολιτική πρέπει να μετριέται και με κάτι απλό: πόσο χρόνο επιστρέφει στον πολίτη. Και σήμερα οι πολίτες της Λευκωσίας χάνουν πολύτιμο χρόνο κάθε μέρα.
Βιοτεχνική Ζώνη Σολέας – Μαραθάσας. Μια κατάσταση που επίσης πάει χρόνια. Την ίδια ώρα, η βιομηχανική ζώνη στην Κοκκινοτριμιθιά έχει ιδιαίτερα ακριβό κόστος. Στον κεντρικό δρόμο Σολέας υπάρχει πρόβλημα πρόσβασης στις επιχειρήσεις. Με όλα αυτά τα προβλήματα, πώς να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας στην περιοχή;
Το ερώτημα είναι απόλυτα σωστό: δεν μπορεί να ζητούμε θέσεις εργασίας χωρίς να δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για να υπάρξουν. Η περιφέρεια δεν χρειάζεται ευχές. Χρειάζεται υποδομές, κίνητρα και πρόσβαση.
Η Βιοτεχνική Ζώνη Σολέας – Μαραθάσας πρέπει να πάψει να είναι ένα διαχρονικό εκκρεμές ζήτημα. Χρειάζεται συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, μελέτη αναγκών, καθαρή χωροθέτηση, προσβασιμότητα και οικονομικά ρεαλιστικό κόστος για τις επιχειρήσεις. Αν οι ζώνες είναι ακριβές, δυσπρόσιτες ή διοικητικά περίπλοκες, τότε δεν λειτουργούν ως εργαλείο ανάπτυξης.
Προτείνω τρεις κατευθύνσεις. Πρώτον, ολοκλήρωση των εκκρεμών υποδομών με πολιτική παρακολούθηση και δημόσια λογοδοσία. Δεύτερον, ειδικά κίνητρα για μικρομεσαίες επιχειρήσεις που εγκαθίστανται ή επεκτείνονται στη Δυτική Λευκωσία. Τρίτον, σύνδεση των ζωνών με τα πραγματικά συγκριτικά πλεονεκτήματα της περιοχής: αγροδιατροφή, μεταποίηση, τεχνικά επαγγέλματα, αγροτουρισμός, πράσινη οικονομία και υπηρεσίες υγείας/ευεξίας.
Η ανάπτυξη δεν έρχεται με γενικές εξαγγελίες. Έρχεται όταν ένας νέος άνθρωπος μπορεί να πει: “Μπορώ να μείνω στον τόπο μου, να εργαστώ, να δημιουργήσω και να ζήσω με αξιοπρέπεια.” Αυτό πρέπει να είναι το μέτρο της επιτυχίας μας.
