Την περασμένη Κυριακή, 16 Νοεμβρίου, στο φιλόξενο κέντρο «Χριστιάνα» στη Αλάμπρα, πραγματοποιήθηκε η ετήσια συνεστίαση των κατοίκων της Κυράς, μια τελετουργική στιγμή που ο ΑΠΟΚ κρατά ζωντανή χρόνο με τον χρόνο. Ήταν μια σύναξη που δεν έφερε απλώς ανθρώπους γύρω από τραπέζια· έφερε ψυχές πιο κοντά, ένωσε γενιές που τις χωρίζει ο χρόνος αλλά τις δένει η ίδια πληγή, η ίδια μυστική λαχτάρα για τον τόπο που τους γέννησε.
Οι μνήμες ξεπρόβαλλαν σαν από ομίχλη, γλυκές και πονεμένες μαζί. Κι όταν τα τοπωνύμια του χωριού μας —γραμμένα σε πινακίδες, λιτά αλλά τόσο εύγλωττα— στόλισαν τα τραπέζια, ο καθένας μας ταξίδεψε νοερά πίσω. ( ΚΑΤΩ ΑΛΩΝΙΑ – ΑΜΑΞΟΣΤΡΑΤΑ- ΜΕΡΙΚΟΣ- ΚΑΤΑΚΡΟΙ –ΓΥΡΟΣ-ΚΟΙΛΑΔΕΣ-ΣΤΑΥΡΙ- ΚΟΥΡΝΟΥΠΠΕΣ – ΚΕΦΑΛΙΑ – ΜΟΥΤΤΟΤΖΥΠΑΡΙΣΣΟΣ-ΠΑΤΙΑ ΤΟΥ ΒΟΥ –ΣΠΗΛΙΟΙ ΤΟΥ ΠΙΤΖΙΗ). Ένα όνομα αρκούσε για να φέρει μπροστά μας το φως των παιδικών χρόνων, τις φωνές των γειτόνων, τα βήματά μας πάνω στους κάμπους της Κυράς, τις πρωινές δροσιές στις βουνοπλαγιές, τα σπίτια που μύριζαν ψωμί και βασιλικό. Και πάνω απ’ όλα, τους ανθρώπους μας —εκείνους που έμειναν πίσω, θαμμένοι στα χώματά της, τα οποία δεν μπορέσαμε να προσκυνήσουμε όπως τους άξιζε.
Κι ύστερα, σαν μαχαίρι στη σιωπή, η ανάμνηση της 20ής Ιουλίου 1974. Η μέρα που έκοψε στα δύο τη ζωή μας, που μας ξερίζωσε βίαια από τις εστίες μας και μας σκόρπισε στην προσφυγιά. Μα όσο κι αν μας χώρισε από τη γη μας, δεν κατάφερε ποτέ να μας αποκόψει από τη μνήμη της, δεν μπόρεσε να πάρει την ψυχή μας.
Έτσι, κι αυτή τη χρονιά, ξανασμίξαμε. Σμίξαμε όχι απλώς για να θυμηθούμε, αλλά για να κρατήσουμε άσβεστη τη φλόγα της επιστροφής. Για να βεβαιωθούμε πως ο πόθος δεν λιγοστεύει, πως όσο κι αν περνούν τα χρόνια, τα άγια χώματα της Κυράς μάς καλούν με την ίδια ακριβώς δύναμη, σαν ψίθυρος που δεν σβήνει, σαν πατρίδα που δεν παραιτείται από τα παιδιά της.
Και θα συνεχίσουμε. Θα συνεχίσουμε να συναντιόμαστε, να μνημονεύουμε, να φυλάμε τον τόπο μέσα μας, μέχρι να ’ρθει η ώρα να παραδώσουμε τη σκυτάλη στους νεότερους. Για να συνεχίσουν εκείνοι τον ίδιο δρόμο, τον δρόμο της προσμονής και της επιστροφής, μέχρι να πατήσουμε ξανά όλοι μαζί τα χώματα που μας έπλασαν, που ποτέ δεν πάψαμε να αγαπούμε και που, όσο υπάρχουμε, θα μας περιμένουν.
Λεωνίδας Ιωάννου
Ταμίας
ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΟΜΙΛΟΥ ΚΥΡΑΣ
