Ο Κοινοτάρχης Κάμπου Ιωάννης Παπαδόπουλος προχώρησε σε ακόμη μια συγκινητική ανάρτηση για την προσφορά του καταστήματος Σεργίδη στις κοινότητες της πειροχής και κυρίως στον Κάμπο. Κατάστημα το οποίο έκλεισε τις πόρτες του την 1η Αυγούστου, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό, αλλά και μεγάλη ευγνωμοσύνη.
Την ίδια ώρα, έψεξε και όσους δεν στήριζαν αυτό το κατάστημα, το οποίο ήταν και ο βασικός προμηθευτής των βασικών αναγκών των κατοίκων, κάτι που ερχόταν φυσικά με κόστος, κόπο και κούραση. Είναι κάτι φυσικά που εντοπίζεται σε αρκετές κοινότητες, αφού πέραν από την αλληλεγγύη και την ομόνοια, πολλές φορές κυριαρχεί ο ατομικισμός. Κάτι που φυσικά, οδηγεί και στην ίδια τη μείωση της ποιότητας ζωής των ατόμων. Γιατί το συλλογικό, είναι και ατομικό.
Διαβάστε αυτούσια την ανάρτηση του Κοινοτάρχη:
Εδώ και 42 χρόνια, από την πρώτη μέρα δηλαδή της επαφής μου με τον Κάμπο σχετίστηκα με τα καταστήματα Σεργιδη. Οι παππούδες, τα παιδιά, τα εγγόνια… Ειδικά τα εγγόνια σχετίστηκαν με τα δικά μου παιδιά και κέρδισαν την εκτίμηση όλων μας…Όταν ξαφνικά και απρόσμενα χάσαμε το δικό μας παιδί, τον Αντρέα μας στα 22 του χρόνια, από την οικογένεια Μιχάλη Σεργιδη είχαμε τρομερή συμπαράσταση στον πόνο μας… Τα παιδιά Ομηρία, Διογένης και Δανάη δημιούργησαν μαζί μας μια αδελφική σχέση, πέραν από φιλική… Ο πόνος τους ήταν και δικός μας όπως και η χαρά, αφού το ίδιο ένιωθαν και οι ίδιοι για μας…..
Ήταν νομίζω 12 του Σεπτέμβρη του 2017 γύρω στις 7.30 το βράδυ καθάρισε/σκούπισε την αυλή και έβαλε νερό ώστε να φύγει κάθε σκόνη όπως έκανε μια ζωή ο αείμνηστος Μιχάλης Σεργιδης που ήτο και ιδιοκτήτης των καταστήματων. Πιάσαμε την κουβέντα πέραν της 1.5 ώρας, μου μίλησε για την ανησυχία του για το μέλλον των παιδιών του, τις προσπάθειες του για το κατάστημα, τις προσδοκίες του για το χωριό και τα γεράματα του.. Οι κουβέντες δεν σταματούσαν, σαν εξομολόγηση ήταν όλα, ήθελε να εκφράσει ότι είχε μέσα του…
Ξαφνικά το επόμενο πρωί ένα τηλεφώνημα της συζύγου του η οποία έτυχε να βρίσκεται στη Λευκωσια εκείνο το βράδυ μας τρόμαξε.
«Τρέξετε στο σπίτι και ο Μιχάλης δεν είναι καλά»…Δεν χάσαμε καιρό, σαν αστραπή τρέξαμε…Ήταν όμως αργά δυστυχώς.
Μου έτυχε να βρω νεκρό τον φίλο μου στο κρεββάτι του… Η σύζυγος μου έτρεξε να φέρει τον γιατρό. Ήλθε σε λίγα λεπτά του κάναμε μαλάξεις και κάθε τι που χρειαζόταν για να επανέλθει. Δυστυχώς όμως …
ΧΑΡΙΣ ΟΜΩΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΖΥΓΟ ΤΟΥ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕ ΟΜΑΛΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 1η Αυγούστου 2026.
Στήριξαν όλες τις ανάγκες του χωριού αν και κάποιοι από το χωριό για λίγα σεντ δεν το στήριξαν.
Πέρασαν 9 χρόνια από τον θάνατο του κατ’ εξοχήν ιδιοκτήτη και στυλοβάτη του καταστήματος.. Δυστυχώς όλες οι καταστάσεις οδηγούσαν στο κλείσιμο με κύρια αιτία την υγεία της συζύγου, της μάνας των παιδιών η οποία λειτουργούσε το κατάστημα. Αρχικά η αγαπητή Ομηρία έτρεχε ασταμάτητα το κάθε τι για το κατάστημα, μετά ο φίλτατος Διογένης και η «μικρή» Δανάη έκαναν τα πάντα μέχρι την τελευταία στιγμή ώστε όλοι οι χωριανοί να μείνουν ικανοποιημένοι. Να πούμε όμως και του στραβού το δίκαιο η φίλτατη Δανάη άφησε κατά πολύ πίσω την προσωπική της ζωή για να βρίσκεται στο κατάστημα από την Πέμπτη μεχρι το Σάββατο… Και τον μισό Αύγουστο ανελλιπώς.
Σαν ξημέρωσε η 1η Αυγούστου το περασμένο Σάββατο βασάνιζα το μυαλό μου τι θα έκανα για να εκφράσω τα συναισθήματα των χωριανών για το κλείσιμο του ιστορικού καταστήματος, το οποίο εξυπηρετούσε το χωριό για ένα αιώνα. Ήταν εδώ και ένα μήνα που είχα μέσα μου την σκέψη πως θα δώσω ένα μήνυμα ευχαρίστησης και ευγνωμοσύνης στους ανθρώπους που δούλεψαν και θυσιάστηκαν όσο λίγοι για το χωριό αλλά δεν κατέληγα πουθενά.
Συζητώντας στο σπίτι με τη σύζυγό μου κατέληξα σε κάτι… Σε κάτι που μπορεί να μην μείνει στο κάτι…
Έτσι το πρωί το εκφράσαμε γραπτώς και αναρτήσαμε στην είσοδο του καταστήματος τα συναισθήματα μας…
Αυτό το είχα και ως υπέρτατη υποχρέωση από το πόστο του κοινοτάρχη Κάμπου. Ασε που το προηγούμενο βράδυ η φίλτατη Δανάη σκούπισε και έπλυνε με νερό όπως έκανε ο πατέρας της πριν κλείσει τα καταστήματα του για μια ζωή.
Τότε σαν την είδα ρώτησα για την ώρα που θα έκλεινε την επόμενη … Έτσι στις 5.30, το απόγευμα του Σαββάτου πρώτη Αυγούστου 2026 βρέθηκα εκεί με λίγα λουλούδια και καρπούς από την φύση του Κάμπου. Της τα πρόσφερα συμβολικά εκφράζοντας την απέραντη ευγνωμοσύνη του χωριού, στην ίδια , τα αδέλφια της, την μητέρα της, την αγαπητή κ Δώρα, στον αείμνηστο φίλο μου, στους παππούδες της … Καμία οικογένεια δεν εξυπηρέτησε τόσο τον Κάμπο όσο η δική τους. Έχουν όλοι την αγάπη μας, τα φιλιά μας και την απέραντη ευγνωμοσύνη μας. Δεν ήταν κάτι εύκολο για μένα … κλάψαμε μαζί με τη φίλτατη Δανάη !!! Εξ άλλου στην ίδια δεν ήταν τυχαία η επιλογή της να ντυθεί στα μαύρα…
Ο ΚΑΜΠΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΞΕΧΑΣΕΙ ΠΟΤΕ.
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ…
(Κλείνοντας τα καταστήματα Σεργιδη προς ένδειξη τιμής και εκτίμησης προς τους πελάτες και τους χωριανούς μας αφήσαν τις δυο γλάστρες με γαρδένιες οι οποίες βρίσκονται στην είσοδο του οικήματος τους, για τις ανάγκες του χωριού σε λουλούδια. Αυτές θα αξιοποιηθούν αρχικά στην πάνω βρύση του χωριού και ίσως μεταγενέστερα στο πάρκο SAKURA. Σημειώνω πως αυτές φύτεψε και τις είχε περηφάνεια ο αείμνηστος αγαπητός μου φίλος Μιχάλης Σεργιδης. Επίσης Πριν περίπου 12 χρόνια μαζί φροντίσαμε και φυτεύτηκαν περί τις 20 τριανταφυλλιές σε διπλανό χώρο προς το Πολιτιστικό Κέντρο του χωριού. Γαρδένιες και τριαντάφυλλα θα μοσχοβολούν για να μας θυμίζουν αιώνια τόσο τον ίδιο όσο και όλους της οικογένειας για την στήριξη τους στο χωριό.)
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΑΓΑΠΗΤΕΣ ΔΩΡΑ, ΔΑΝΑΗ, ΟΜΗΡΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΤΕ ΔΙΟΓΕΝΗ.
Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΧΑΡΙΖΕΙ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΥΛΟΓΕΙ ΚΑΘΕ ΣΑΣ ΒΗΜΑ!!!
