Δε θα σχολιάσουμε τους διάφορους επίδοξους απολίτικους πολιτικούς, ή αυτούς που φιλοδοξούν να νομοθετούν, χωρίς να γνωρίζουν έστω τα βασικά. Ο καθένας αξιολογεί τον εαυτό του με τις δικές του απαιτήσεις, όπως και η κοινωνία θέτει τις δικές της απαιτήσεις.
Αυτό ωστόσο που πρέπει κάποτε να τελειώνει, είναι οι λεγόμενοι πολιτικοί του φούρπου. Και τους βρίσκουμε κυρίως σε ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΕΛΑΜ, αλλά και στο ΔΗΚΟ.
Είναι αυτοί που χώνονται σε ομάδες ποδοσφαίρου, σωματεία, με απώτερο σκοπό να κερδίζουν λίγα ψηφαλάκια. Είναι αυτοί που αντί να μιλούν πολιτικά, κάθονται σε τραπέζια και μιλούν για μάππες, για οπαδούς, για διοικήσεις. Κάποιοι μπορούν να μιλούν και πολιτικά, κάποιοι όχι. Το σίγουρο είναι ότι κανένας ή σχεδόν κανένας από αυτούς, δεν μπορεί να διακρίνει κάποιες σημαντικές πολιτικές διαφοροποιήσεις. Κάποιοι φωνάζουν για Ελλάδες και προσφυγιές και σηκώνουν ελληνικές σημαίες και την ίδια ώρα, το κόμμα τους είναι διατεθειμένο να ξεφύγει και από τις τελευταίες θέσεις αρχών. Κάποιοι φωνάζουν για εργατιά και δίκαιη κοινωνία, την ώρα που έκαναν τα σωματεία επιχειρήσεις και ψηφοθηρικά εργαλεία.
Υπάρχουν συγκεκριμένοι πολιτικοί που το κάνουν ξεδιάντροπα. Θυμούνται παλιές ιστορίες ποδοσφαιριστών, επιτίθενται σε οπαδούς άλλης ομάδας (βλ. Ανδρέας Παπαχαραλάμπους του ΕΛΑΜ). Άλλοι, όπως ο Ανδρέας Κωνσταντίνου του ΔΗΣΥ, που τάχα κομίζει και κάτι διαφορετικό, πάνε ακόμη και σε χαζοχαρούμενα podcast για τις «μάππες και την πολιτική», τα οποία πιθανότητα είναι και πληρωμένα. Και δεν δέχεται, λέγει, να αμφισβητούν την εθνικοφροσύνη του, γιατί και η τωρινή ηγεσία και η προηγούμενη μεγάλωσε μες τα εθνικόφρονα σωματεία. Λες και το Σχέδιο Ανάν δεν είναι ικανοποιητικό κριτήριο, το οποίο αποτελεί και πολιτική πράξη, αλλά είναι τα κάδρα των αγωνιστών στους τοίχους, που είναι το μόνο εύκολο (Για την ιστορία και ο Παπαχαραλάμπους πήγε στο εν λόγω podcast, αλλά όταν ήταν υποψήφιος για την Δημαρχία).
Δεν ξέρω, πραγματικά, αν είναι καλύτεροι οι Φειδιόπληκτοι, ή η πολιτικοί του φούρπου και όσοι τους ακολουθούν. Φύσικα, είναι και αυτοί οι “νέοι” που στηρίζουν το παλιό. Ναι, αυτό το κομματικό κατεστημένο που μας οδήγησε στη θλιβερή κατάσταση που είμαστε σήμερα. Και που έρχονται σήμερα να το σώσουν, αναφέροντας – σύμφωνα πάλι με τον Ανδρέα Κωνσταντίνου στην άπταιστην κυπριακή – “αν εγινήκαν λάθη και παραλείψεις αυτά τα 52 χρόνια, νομίζω είναι γι’ αυτό που φκαίνουμε μπροστά η νέα γενιά για να διορθώσουμε αυτά που απογοητεύσαν τον κόσμο μας”. Λες και ο κόσμος κκοτσιανιάζεται.
Ας μην ξεχνάμε όμως και τους άλλους, που θυμήθηκαν ψηφοθηρικά να στηρίξουν τάχα κάτι καινούργιο, μπας και πάρουν καμιά θεσούλα.
