Και επειδή η Εφημερίδα Δυτικής Λευκωσίας βρέθηκε στο σημείο, σας μεταφέρει τη δική της ανάγνωση, αλλά και κάποια “κους – κους” που ξέρουμε πως αρέσουν. Α, αφήσαμε τα ωραία για το… τέλος.
1) Είναι καμιά φορά αστείο, αλλά ας είναι και τώρα. Έπρεπε να έρθει ο ίδιος ο Πρόεδρος, για να αποφασίσουν ότι τελικά θα υπάρξει μόνιμα σταθμευμένο ασθενοφόρο και το απαραίτητο προσωπικό στο νέο Κέντρο Υγείας Ακακίου. Στο πλαίσιο του ρεπορτάζ, ζητήσαμε πολλές φορές απόψεις και εξηγήσεις ως προς το γιατί να μην υπάρχει έστω ένα ασθενοφόρο σταθμευμένο και εξοπλισμένο. Η απάντηση από τους αρμοδίους ήταν πάντοτε αρνητική. Με βάση τους αριθμούς, την περιοχή και τα οικονομικά. Δεν βγαίνει. Αυτό μας έλεγαν. Άφηναν πάντα όμως ένα παραθυράκι. Πρέπει να υπάρχει και πολιτική βούληση. Το αίτημα τέθηκε αρκετές φορές από την τοπική αρχή, αλλά και άλλους. Κι από τον ίδιο τον δωρητή, τον κ. Χατζηγιάννη, ο οποίος έχει καταγωγή από το Ακάκι. Κι όμως, ήρθε ο Πρόεδρος, άκουσε την ομιλία του κ. Χατζηγιάννη, της κ. Γεωργοπούλου και τσουπ. Βγαίνει πάνω και ανακοινώνει ότι το θέμα θα προχωρήσει. Πάντοτε σ’ αυτό τον τόπο πρέπει να έχουμε σωτήρες. Να παράγουν εξαρτήσεις. Τι να σου πουν οι αριθμοί, τι να σου πουν αμέτρητες προσπάθειες για να αποδείξουν τα αυτονόητα. Ότι οι άνθρωποι μας πεθαίνουν στο δρόμο για το νοσοκομείο. Timing, βλέπεις. Και show. Ας όψεται.
2) Με τον νέο νόμο που ψήφισαν για τις διαμαρτυρίες κυβέρνηση κι άλλα κόμματα, άφησαν λιγοστούς διαδηλωτές να θέσουν μια αντίθεση που είχαν, κι αυτούς 1 χιλιόμετρο μακριά. Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία, δηλαδή, χάνει την ουσία του. Την ίδια στιγμή, ο Πρόεδρος κατέβηκε να τους χαιρετίσει, σε ένα όμορφο επικοινωνιακό show. Τη μια ψηφίζω περιορισμούς ελευθεριών και την άλλη, το παίζω Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ.
3) Ευφάνταστος ο Ακατζιώτης γείτονας του Κέντρου Υγείας. Έβαλε κοτζάμ πανό “STOP GENOCIDE”, θέλοντας προφανώς να δείξει την αντίθεσή του στη στάση που διατηρεί η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη απέναντι στο Ισραήλ. Ε, γιατί είναι ένα να διατηρείς τα προσχήματα για εθνικό όφελος κι άλλο να γίνεσαι δουλοπρεπής. Έχει πλάκα όμως. Εκεί που βάζεις φραγμούς στις διαδηλώσεις, πάντα σου έρχεται η ελευθερία της έκφρασης από το… παράθυρο του γείτονα.
4) Μπράβο πάντως στον κ. Χατζηγιάννη. Πάντοτε, στην ιστορία τούτου του τόπου, υπήρχε ένα τμήμα των εχόντων που δεν ζούσε παρασιτικά απέναντι στον τόπο, αλλά, έδινε πίσω. Οι λεγόμενοι εθνικοί ευεργέτες. Δεν τον γνωρίζω τον άνθρωπο. Αλλά, άλλοι προύχοντες σε άλλα χωριά έχουν μόνη έγνοια να συντηρήσουν κονκλάβια και κανονίσματα. Ας παίρνουν παράδειγμα.
5) Προπηλακίστηκε ο φίλος μου, βουλευτής της ΔΗΠΑ, κ. Αλέκος Τρυφωνίδης. Καλά, μισή κουβέντα του είπαν του φίλου μου, αλλά τον άκουσε όλος ο προθάλαμος του Κέντρου Υγείας. Μια γυναίκα του είπε ότι δεν είναι ευπρόσδεκτος στο Ακάκι με τη στάση που διατηρεί για τον αυτοκινητόδρομο. Προσεβλήθη, ο φίλος μου. Και του έλεγα, κράτα χαμηλό προφίλ, δεν βλέπεις τα άλλα κόμματα που κάνουν… τις πάπιες; Έρχονται και εκλογές.
6) Έτρεξαν οι Κοινοτάρχες να θέσουν τα αιτήματά τους για τον αυτοκινητόδρομο. Μαντέψτε ποιος ήταν κρυμμένος. Θα δείτε και σε αυριανό βιντεάκι. Φίλος δημοσιογράφος μου είπε: “Δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς ζητούν οι τρεις κοινότητες. Αφού, όταν είδε ο Υπουργός Μεταφορών τις κοινότητες των Συμπλεγμάτων της περιοχής, ζητήσαμε να κάνει και κάποιος δηλώσεις που έθεσε τη διαφωνία του με τον όδευση του δρόμου. Δεν εμφανίστηκε κανείς”. Ε, μαντέψτε ποιος είχε προσκληθεί στη συγκεκριμένη συνάντηση. Παντού και πουθενά, δηλαδή.
