Νωρίς το βράδυ, οι καμπάνες καλούσαν τους πιστούς στο μεγάλο Εσπερινό. Οι δρόμοι του χωριού γέμιζαν από ανθρώπους που έφθαναν από κάθε γωνιά της Κύπρου για να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα της Αγίας Μαρίνας. Άλλοι έρχονταν με κάρα, άλλοι με λεωφορεία (τα λεγόμενα επιβατικά την εποχή εκείνη) και αργότερα με αυτοκίνητα.

Ήταν το μεγάλο πανηγύρι του χωριού, την παραμονή της μεγάλης εορτής. Η εκκλησία δεν χωρούσε τον κόσμο. Η εικόνα της Αγίας έβγαινε σε λιτανεία μέσα στα στενά σοκάκια, συνοδευόμενη από τις προσευχές και τις ψαλμωδίες των πιστών.

Οι μεγαλύτεροι θυμούνται ακόμη τη συγκίνηση όταν η εικόνα περνούσε ανάμεσα στα σπίτια και όλοι έβγαιναν στις αυλές τους για να προσκυνήσουν.

Μετά τη λειτουργία άρχιζε η γιορτή. Συγγενείς και φίλοι αντάμωναν, τα σπίτια άνοιγαν για να φιλοξενήσουν επισκέπτες, τα παιδιά έτρεχαν στις αυλές και στις πλατείες, ενώ οι μεγαλύτεροι αντάλλασσαν νέα και ευχές. Η ημέρα εκείνη ένωνε ολόκληρο το χωριό.

Σήμερα, η εκκλησία στέκει σιωπηλή. Οι καμπάνες δεν ηχούν πια και το πανηγύρι δεν γίνεται πλέον στον τόπο όπου γεννήθηκε.

Όμως η μνήμη δεν κατακτάται. Ζει στις φωτογραφίες, στις αφηγήσεις των παλαιοτέρων και στις καρδιές όσων μεγάλωσαν με την Αγία Μαρίνα ως σημείο αναφοράς της ζωής τους.

Η ευχή όλων είναι μία: να έρθει η ημέρα που το πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας θα ξαναγιορταστεί ελεύθερα στον φυσικό του χώρο, με τις καμπάνες να ηχούν ξανά και τους ανθρώπους να επιστρέφουν για να τιμήσουν την Αγία και την ιστορία του χωριού τους.

Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν. Χρόνια πολλά στην Αγία Μαρίνα μας