Μετά τον Άγιο Φιλούμενου, εορτάζει και ο Όσιος Ελπίδιος, επίσης με καταγωγή την Ορούντα και αδελφός του πρώτου.
Φέρεται στη γνώση των ευσεβών χριστιανών ότι, με την ευκαιρία της εορτής του Οσίου πατρός ημών Ελπιδίου του εξ’ Ορούντης (αδελφού του Αγίου ιερομάρτυρος Φιλουμένου του εξ’ Ορούντης), στον ιερό ναό του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά στην Ορούντα, θα τελεστούν οι πιο κάτω ακολουθίες:
- Τρίτη 2 Δεκεμβρίου, 4:30 μ.μ.: Πανηγυρικός εσπερινός της εορτής.
- Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου, 7:00 π.μ.: Πανηγυρική Θεία Λειτουργία προϊσταμένου του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Την Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου η Οικία των Αγίων Φιλουμένου και Ελπιδίου στην Ορούντα θα είναι ανοιχτή για τους ευλαβείς προσκυνητές.
Ο Όσιος Γέροντας Ελπίδιος Νεοσκητιώτης:
Γεννήθηκε το 1913 στην Ορούντα Λευκωσίας Κύπρου και το κοσμικό του όνομα ήταν Αλέξανδρος.
Ήταν δίδυμος αδελφός του Νεοϊερομάρτυρος Φιλουμένου του Αγιοταφήτου, που μαρτύρησε το 1979 στην Παλαιστίνη.
Τα δύο αδέλφια είχαν μάθει από νωρίς την Προσευχή και τη μελέτη Πατερικών βιβλίων.
Κάποτε εντυπωσιάστηκαν τόσο πολύ από τον βίο του Οσίου Ιωάννου του Καλυβίτου, και σε ηλικία μόλις 14 ετών έφυγαν κρυφά από τους γονείς τους για την Ιερά Μονή Σταυροβουνίου. Μέσα στο πνευματικά ανθηρό κλίμα της Μονής, και υπό τη φωτισμένη καθοδήγηση του Πνευματικού π. Κυπριανού, μυήθηκαν στο πνεύμα της Ανατολικής Μοναστικής Παράδοσης.
Το αυστηρό πρόγραμμα της Μονής κλόνισε όμως επικίνδυνα την υγεία τους και μετά από 6 χρόνια πήγαν στην Παλαιστίνη και έγιναν τακτικά μέλη της Αγιοταφιτικής Αδελφότητος.
Το 1937 ο π. Ελπίδιος χειροτονήθηκε Διάκονος και το 1940 Πρεσβύτερος, ενώ το ίδιο διάστημα ολοκλήρωσε την εγκύκλιο παιδεία του.
Υπηρέτησε σε πολλές θέσεις του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων (Ηγούμενος της Μονής του Προδρόμου – Τιβεριάδα, Πατριαρχικός Έξαρχος στη Ναζαρέτ, όπου έλαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου).
Τό 1947 προσελήφθη στην υπηρεσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και απεστάλη για μια πενταετία στη Μοζαμβίκη. Κατόπιν έζησε στην Αθήνα, όπου και έλαβε το Πτυχίο της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου (1952-1956).
Από το επόμενο έτος υπηρέτησε ως Προϊστάμενος του Ι. Ν. Αγίων Πάντων Λονδίνου, ενώ συγχρόνως παρακολούθησε μαθήματα Ερμηνείας Καινής Διαθήκης και Εκκλησιαστικής Ιστορίας στο Βασιλικό Κολλέγιο.
Το 1959 διορίσθηκε από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας Έξαρχος του Θρόνου, πρώτα στην Οδησσό και κατόπιν στην Ελλάδα.
Ύστερα από πολλές παρακλήσεις και προτροπές, επανήλθε στην πατρίδα του ως Ιεροκήρυκας της Επαρχίας Πάφου και μετά Ηγούμενος της Μονής Μαχαιρά!
Δεν έμεινε όμως και εκεί για πολύ. Έτσι, επέστρεψε εις την Ελλάδα και ανέλαβε την Εφημερία του Θεραπευτηρίου του Ερυθρού Σταυρού για 6 χρόνια.
Ο ζήλος και η διακονία του παρέμειναν για πολλά χρόνια στη μνήμη των ασθενών και του προσωπικού.
Το βαθύ Πνευματικό του έργο συνεχίστηκε κατόπιν στον Ι. Ν. Αγίας Τριάδος Αμπελοκήπων, όπου μετετέθη.
Στο μεταξύ, σπούδασε και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου.
Όταν, τέλος, αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία, πραγματοποίησε αυτό που για δεκαετίες διακαώς επιθυμούσε: την αμεριμνησία της Ησυχαστικής ζωής.
Ασκήτευσε, έτσι, στη Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους, ύστερα από ενύπνια υπόδειξη της Παναγίας!
Η αλήθεια είναι πως καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του δεν παρέλειψε ποτέ τα Μοναχικά του καθήκοντα.
Από μαθητής ακόμα, συνήθιζε να απομονώνεται τελώντας τις Ακολουθίες του νυχθημέρου.
Κάποτε, μάλιστα, όταν στο νοσοκομείο διογκώθηκαν οι υποχρεώσεις του, ζητούσε μέσα στην απλότητά του από την αδελφή του και τους ανεψιούς του να διαβάζουν από ένα μικρό κομμάτι της Ακολουθίας του, ενώ από τα πνευματικά του τέκνα (ιδίως τις αδελφές νοσοκόμες), να κάνουν λίγες μετάνοιες, για να συμπληρωθεί ο κανόνας του.
Στο Αγιορείτικο Κελλί του, πάλι, συνήθιζε να διαβάζει Παρακλήσεις για όλο τον κόσμο, και Εξορκισμούς και Ευχές για όλους τους Μοναχούς της Σκήτης και του Αγίου Όρους.
Στις μετακινήσεις του ήθελε να ταξιδεύει μόνος του, για να λέει απερίσπαστος την Ευχή!
Οι Συνασκητές του διηγούνται ότι γνώριζε με λεπτομέρειες το Μαρτύριο του αδελφού του Φιλουμένου εις την Παλαιστίνην, καθώς άκουγε τους δαρμούς του και τον ίδιο να του φωνάζει: «Αδελφέ μου, με σκοτώνουν!».
Άλλοτε ευλόγησε το λιγοστό φαγητό μιας φτωχής οικογένειας και αυτό υπερπερίσσευσε.
Θαύματα διηγούνται, ακόμη, και κατά τη θητεία του στον Ερυθρό Σταυρό.
Προτίμησε πάντοτε τη ζωή της αφάνειας και της διάκρισης, και ποτέ δεν προκάλεσε κανέναν. Όταν στο τέλος της επίγειας ζωής του αρρώστησε βαριά, ήταν εκείνος που ανέπαυε όσους αδελφούς τον επισκέπτονταν για να τον αναπαύσουν.
Κοιμήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1983
