Μεγάλη Πέμπτη. Ανάμνηση του Νιπτήρος, του Μυστικού Δείπνου, της προσευχής στον κήπο της Γεθσημανής και της προδοσίας από τον Ιούδα τον Ισκαριώτη επιτελεί σήμερα η Εκκλησία.
Πλησιάζει η εορτή των αζύμων, ενθυμούμενοι την έξοδο από την Αίγυπτο. Οι αρχιερείς και οι γραμματείς ζητούν ευκαιρία να θανατώσουν τον Ιησού. Ο Ιούδας διαπραγματεύεται την αντιμισθία της παράδοσης.Σύμφωνα με την επιθυμία του Διδασκάλου, τούτο το Πάσχα θέλει να είναι μαζί με τους μαθητές του. Ο Χριστός προαναγγέλλει, ότι ένας από τους μαθητές θα είναι «ο παραδιδούς» Αυτόν. Ο Ιωάννης, πέφτει στο στήθος του Κυρίου. Διερωτώνται οι μαθητές «ποιος μπορεί να κάνει τέτοια πράξη;». Ταυτόχρονα, ο Ισκαριώτης ερωτά: «μήπως εγώ, Κύριε;» Ακολούθως, λαμβάνει το βαμμένο ψωμί στο κρασί και φεύγει βιαστικά.
Κατόπιν τούτου, ο Δεσπότης Χριστός παραδίδει τα Άχραντα Μυστήρια και καλεί τους μαθητές «Λάβετε φάγετε …» «Πίετε εξ αυτού πάντες», «τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν». «Οσάκις γαρ αν εσθίετε τον άρτον τούτον, και το ποτήριον τούτο πίνητε, τον εμόν θάνατον καταγγέλετε, την εμήν ανάστασιν ομολογείτε».Ο Ιησούς αφήνει τεκμήριο στους πιστούς την αρχιερατική προσευχή στον κήπο της Γεθσημανής. Δηλώνεται η αγωνία Του, ως τέλειου ανθρώπου με τα αδιάβλητα πάθη της ανθρώπινης φύσης.
Τα γεγονότα ολοκληρώνονται με τον ασπασμό της προδοσίας και τη σύλληψη του Διδασκάλου στον κήπο της Γεθσημανής, που σημαίνει ελαιοτριβείο.Το πρωί, τελείται Εσπερινός με Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου. Ο Ιερέας προσκομίζει δύο μερίδες του Χριστού. Μία για την τελούμενη Θεία Λειτουργία και μία δεύτερη, την οποία διατηρεί επί της Αγίας Τραπέζης καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, για τις έκτακτες ανάγκες μεταλήψεως των πιστών.Το κοινό Ποτήριο των Αχράντων Μυστηρίων ενώνει τους πιστούς με τον Θεάνθρωπο και μεταξύ τους ως Σώμα Χριστού.Απόψε, τελείται η ακολουθία των Παθών. Μέσα από τους ύμνους και τις δώδεκα ευαγγελικές περικοπές, εκτυλίσσονται όλα όσα συναποτελούν το θείο πάθος: οι εμπτυσμοί, τα ραπίσματα, τα κολαφίσματα, οι ύβρεις, οι γέλωτες, η πορφυρά χλαίνα, ο κάλαμος, ο σπόγγος, το όξος, οι ήλοι, δηλ. τα καρφιά, η λόγχη και προπάντων ο σταυρός και ο θάνατος, τα οποία ο Κύριος «δι ημάς εκών κατεδέξατο».
Πραγματοποιείται η περιφορά του Εσταυρωμένου. Παράλληλα, θυμούνται οι πιστοί την ομολογία του Ληστή, ο οποίος με το «μνήσθητι μου, Κύριε» έβαλε κλειδί και ξεκλείδωσε τον Παράδεισο, σύμφωνα με τη βεβαιότητα των λόγων του Κυρίου επί του Σταυρού, ο οποίος «εκτείνας» τα χέρια του συγχώρεσε τους πάντες.«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας… ο Νυμφίος της Εκκλησίας… Προσκυνούμεν σου τα πάθη, Χριστέ… δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν».
Του Επισκόπου Μεσαορίας Γρηγορίου
