​Στα 24 του χρόνια, ο Δράκος ήταν ο άνθρωπος των ειδικών αποστολών. Οργανωτικός, ατρόμητος, με ένα βλέμμα που μαγνήτιζε. Ήταν αυτός που τον Απρίλιο του ’55 συγκλόνισε τη Λευκωσία ανατινάζοντας το ραδιοφωνικό ίδρυμα, και αυτός που κατάφερε το αδιανόητο: Νς δραπετεύσει από το Κάστρο της Κερύνειας μαζί με συναγωνιστές του.

​Εκείνη τη νύχτα του Γενάρη, η μοίρα είχε στήσει καρτέρι. Οι Βρετανοί στρατιώτες ξεπρόβαλαν μέσα από το σκοτάδι. Οι σφαίρες έσκισαν τη σιωπή του δάσους. Ο Δράκος, πιστός στην υπόσχεσή του να καλύπτει πάντα πρώτος τους συντρόφους του, δέχεται τα πυρά.

​Έπεσε εκεί, πάνω στα βρεγμένα χώματα του Κύκκου, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στην αγκαλιά της κυπριακής γης. Όταν οι αποικιοκράτες τον βρήκαν, πάνω του δεν είχε χρυσάφι, ούτε μυστικά έγγραφα. Είχε μόνο μια Καινή Διαθήκη, και μια εικονίστα της Παναγίας.

​Ο Μάρκος Δράκος δεν πρόλαβε να δει την Κύπρο ελεύθερη. Έγινε όμως ο ίδιος το σύμβολο της θυσίας που γέννησε την ελευθερία. Ένας «δράκος» της ιστορίας μας, που το όνομά του έμεινε να αντηχεί στις βουνοκορφές του Τροόδους κάθε φορά που φυσάει ο άνεμος.