Για την Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down έμαθαν τα παιδιά της Κοκκινοτριμιθιάς και των κοινοτήτων του Εξάπολις, με στόχο την ενσυναίσθηση, την συμπερίληψη και την ορατότητα.
Με ανακοίνωσή του ο Σύνδεσμος Γονέων Β’ Κοκκινοτριμιθιάς αναφέρει ότι “τα παιδιά του σχολείου μας φόρεσαν διαφορετικές, πολύχρωμες κάλτσες και γέμισαν την αυλή με χαμόγελα και μηνύματα αγάπης! Με αυτή τη μικρή αλλά σημαντική πράξη, έδειξαν πως:
Όλοι είμαστε διαφορετικοί
Όλοι είμαστε ίσοι
Η διαφορετικότητα είναι κάτι όμορφο”
Με τη σειρά του, ο Σύνδεσμος Γονέων του Περιφερειακού Γυμνασίου Κοκκινοτριμιθιάς προχώρησε σε ανάρτηση για την Παγκόσμια ημέρα ατόμων με σύνδρομο Down”.
Όπως αναφέρεται, “το σύνδρομο Ντάουν ή αλλιώς Τρισωμία 21 ή Τρισωμία G (γιαυτό γιορτάζεται 21/3) περιγράφει μια χρωμοσωμική ανωμαλία, που περικλείει ένα σύνολο χαρακτηριστικών, τα οποία υπάρχουν εκ γενετής στους φορείς της γενετικής αυτής βλάβης και αφορούν παρεκκλίσεις στη σωματική διάπλαση, τη νοητική ανάπτυξη και την ψυχοκοινωνική εξέλιξή τους.
Άρα ας βάλουμε διαφορετικές κάλτσες σήμερα, για συμπαράσταση στα άτομα αυτά!”, κατέληξε.
Σχετική ανάρτηση έκανε και ο Σύνδεσμος Γονέων του Α’ Δημοτικού Κοκκινοτριμιθιάς υπενθυμίζοντας στα παιδιά ότι:
Αν δεις σήμερα, 21 Μαρτίου, κάποιον να φορά διαφορετικές κάλτσες, μην τον κρίνεις. Είναι ένα μήνυμα συμπαραστασης για τα άτομα με σύνδρομο down.
Αξίζει να διαβάσετε το πιο κάτω:
Το σύνδρομο Down (Ντάουν), ή αλλιώς Τρισωμία 21, περιγράφει μια χρωμοσωμική ανωμαλία, που περικλείει ένα σύνολο χαρακτηριστικών, τα οποία υπάρχουν εκ γενετής στους φορείς της γενετικής αυτής βλάβης και αφορούν παρεκκλίσεις στη σωματική διάπλαση, τη νοητική ανάπτυξη και την ψυχοκοινωνική εξέλιξή τους. Η συχνότητα εμφάνισης του κυμαίνεται διεθνώς μεταξύ 1:700 ως 1:800.
Το σύνδρομο παρατηρήθηκε για πρώτη φορά από τον Βρετανό γιατρό John Langdon Down (εξ ου και η ονομασία του), όταν το 1866 πρόσεξε ότι πολλά άτομα, άσχετα μεταξύ τους, που βρίσκονταν σε διάφορα ιδρύματα, είχαν παραπλήσια εξωτερικά χαρακτηριστικά.
Αρχικά θεωρήθηκε ότι το σύνδρομο οφειλόταν σε διάφορες ασθένειες των γονέων κατά τη σύλληψη, όπως η σύφιλη και η φυματίωση, ή στον αλκοολισμό του πατέρα. Αργότερα, στις αρχές του 20ου αιώνα, διαπιστώθηκε ότι η συχνότητα εμφάνισης σχετίζεται με την ηλικία της μητέρας, και στη συνέχεια ότι σε ορισμένες περιπτώσεις υπεισερχόταν και ο παράγοντας της κληρονομικότητας.
Η διανοητική ανάπτυξη στα παιδιά με σύνδρομο Down είναι απρόβλεπτη αφού τα παιδιά αυτά έχουν ένα ευρύ φάσμα δυνατοτήτων. Ορισμένα παιδιά έχουν χαμηλότερο IQ (50–70) ή ακόμη χαμηλότατο IQ (35–50). Ανάλογα με τις δυνατότητες τους, έχουν την ικανότητα να μάθουν να διαβάζουν, να γράφουν, και να λύνουν μαθηματικές ασκήσεις (ως ένα σημείο), αρκεί να ακολουθηθεί η κατάλληλη διδακτική μέθοδος. Η ικανότητα μάθησης υφίσταται κυρίως μέσω χειρονακτικών δραστηριοτήτων και πρακτικού υλικού.
Η μνήμη τους είναι συνήθως αρκετά καλή. Έχουν πολύ καλή μακρόχρονη και οπτική μνήμη, αλλά η βραχύχρονη και η ακουστική τους μνήμη είναι περιορισμένη.
Κάποια παιδιά είναι πιο κοινωνικά ενώ άλλα είναι περισσότερο εσωστρεφή. Πολλές φορές λόγω των λεκτικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν, αποσύρονται ή βιώνουν την κατάθλιψη, αφού δεν μπορούν να συζητήσουν για τα συναισθήματά τους.
Τα τελευταία 30 χρόνια έχουν γίνει διεθνώς πολύ σημαντικά βήματα για την ενσωμάτωση των ατόμων με σύνδρομο Down στην κοινωνία. Η προκατάληψη, ειδικά στην Ελλάδα και την Κύπρο, υπάρχει ακόμη σε μεγάλο βαθμό, μειώνεται όμως όσο ο κόσμος γνωρίζει τα παιδιά αυτά και αντιλαμβάνεται την αγάπη που χρειάζονται και τον πόνο που νιώθουν !
“Όλοι διαφορετικοί, αλλά όλοι ίσοι”
