Ένα όμορφο κείμενο για τα Κατύδατα με αφορμή την τελευταία μέρα του χρόνου δημοσιεύτηκε σε σελίδα αφιερωμένη στο μικρό αυτό χωριό της Σολιάς, δίπλα στην ουδέτερη ζώνη. Το κείμενο, όμως, συμπυκνώνει σε μεγάλο βαθμό τη σχέση του άνθρωπου με τον τόπο του και ό,τι τον περιβάλλει. Τη μνήμη και τις σχέσεις. Το τοπίο γίνεται τόπος, μέσα από την ιδιαίτερη νοηματοδότηση της ύλης, της φύσης, των σχέσεων.
Διαβάστε την αυτούσια:
Και τα Κατύδατα στέκουν όπως πάντα: σιωπηλά, αλλά ζωντανά, γεμάτα μνήμη. Είναι ο τόπος που μας γέννησε και μας ανάγιωσε. Που μας έμαθε να αντέχουμε, να δουλεύουμε, να στεκόμαστε όρθιοι ακόμη κι όταν όλα γύρω λύγιζαν.
Είναι το χώμα που γεννά απλόχερα και που, σαν έρθει η ώρα, δέχεται τους αγαπημένους μας να ξεκουραστούν. Χώμα που κράτησε βήματα, ιδρώτα, δάκρυα και προσευχές. Είναι το νερό του Καρκώτη που ποτίζει τα δέντρα, τις ελιές, τα περβόλια και τα όνειρά μας· που κύλησε μέσα στις ζωές μας αθόρυβα, όπως κυλούν τα χρόνια, αφήνοντας πίσω του ζωή.
Είναι ο Άη Γιάννης, που είδε τις χαρές των γάμων μας, νύφες στολισμένες και βλέμματα γεμάτα ελπίδα. Είδε μωρά να βαφτίζονται, άκουσε τα μοιρολόγια μας, κράτησε τις προσευχές μας στις δύσκολες ώρες. Ήταν εκεί σε όλα — στις αρχές και στα τέλη, στη χαρά και στον πόνο.
Κι είναι ο τόπος που μας καρτερεί. Υπομονετικός, όπως μόνο οι τόποι που αγαπούν ξέρουν να είναι. Και τυχεροί όσοι τον χαίρονται· όσοι γεμίζουν την ψυχή τους ξανά και ξανά με την ενέργειά του. Όσοι επιστρέφουν και νιώθουν πως, όσο κι αν αλλάξαμε, εδώ κάτι μας περιμένει ακόμη.
Στην τελευταία ανάσα του χρόνου, τα Κατύδατα δεν ζητούν τίποτα. Μόνο να τα θυμόμαστε. Κι εμείς τους το χρωστάμε. Γιατί δεν είναι απλώς ένας τόπος· είναι κομμάτι από εμάς. Και όσο τα κουβαλάμε μέσα μας, δεν χάνονται.
Καλή Πρωτοχρονιά όπου κι αν βρίσκεστε!
