Ακόμη μια Ανάσταση έρχεται, όχι όπως θα θέλαμε. Άλλοι σε εργασίες, άλλοι σε νοσοκομεία. Όλοι μας, ωστόσο, σκλαβωμένοι. Εξάλλου, η Ανάσταση δεν μπορεί να αποτελεί απόλυτο τελολογικό στόχο, αλλά μια διαδικασία προσέγγισης του άλλου και του εαυτού σου με τρόπο ελπιδοφόρο και αγαπητικό. Στο πλαίσιο μιας συλλογικότητας, μιας σχέσης.
Πόσοι και πόσοι ποιητάδες εξύμνησαν το Πάσχα του λαού μας, κατανοώντας φυσικά ότι δεν αποτελεί μία στυγνή θρησκευτική τελετουργία, αλλά το αποκορύφωμα της αποτύπωσης της εμπειρίας μας, ως συλλογικό υποκείμενο που ορίζει τον εαυτό του ‘Αναστάσιμο’. Και μέσω αυτής της συνειδητοποίησης, δεν ηττάται μόνο ο θάνατος, αλλά και σύμπασα η ‘μολυσματική’ μετανεωτερική κοινωνία της απόδοσης και της επιφανειακής νίκης της ζωής.
Και όλοι αυτοί οι ποιητάδες μας δεν μπορούν παρά να υπενθυμίζουν ενοχλητικά σε όλους τους χλευαστές, τους θιασώτες της αιώνιας νιότης, ότι η μηδενιστική τους οπτική δεν αποτελεί καμία καινοφανή επ-ανάσταση, καθώς όλο το αντιστασιακό μας φρόνημα συνοψίζεται στο Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος. Αυτό δε θα ’χε κατά νου και ο Ρίτσος, όταν έγραφε: ‘Ακου τα σήμαντρα των εαρινών εκκλησιών. Είναι οι εκκλησίες που δε γνώρισαν τη σταύρωση και την ανάσταση‘. Ή η φωνή του Καζαντζάκη μέσω της ‘Μαγδαληνής’, που αναφωνούσε: ‘Ανοίξου γης, ποτίσου γης, σκιρτήστε, σα σπόροι αθάνατοι στο χώμα, ώ πεθαμένοι! Χριστέ, κι αν όλοι σ’ αρνηθούν, δε θα πεθάνεις!‘
Σ’ αυτό το δυστοπικό μέλλον που μας προοιωνίζεται, η Ανάσταση ενοχλεί. Το νόημα της Μεγάλης Εβδομάδας, μέσω του δραματουργικού βιώματος του θανάτου, αποτελεί την επιτομή αυτού που θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς, μαγιά μιας εν δυνάμει επαναστατικής διαδικασίας. Γιατί ο άνθρωπος συναντά και αποδέχεται την απόγνωση, όχι ως πλήρη ματαίωση της ύπαρξής του, αλλά ως αυτό το αναγεννησιακό στοιχείο που θα τον οδηγήσει στην μετάνοια, στην εν Χριστώ απολύτρωση και στην Ανάσταση. Από την υπενθύμιση του θανάτου, στον ουσιαστικό τρόπο του βίου, στη ζωή.
Εξάλλου, αυτοί που έφτασαν στον πάτο, αυτοί που λοξοδρόμησαν από την συμβατική και καθωσπρέπει πορεία, αυτοί που κοιτούν από την κλειδαρότρυπα του περιθωρίου και της ανασφάλειας, είναι κι αυτοί που δράττονται της ευκαιρίας να μετατρέψουν το βάρος του Σταυρού σε ζωογόνο φάρμακο, σε μια αέναη διαδικασία ταυτόχρονου φωτός και σκότους. Οι αψεγάδιαστοι και οι άθραυστοι, περιορίζονται στην ασφάλεια και στην απόλυτη πλάνη μιας μη νευρωτικής φύσης, που δεν παρεκκλίνει, δεν εκτρέπεται, δεν παραπαίει.
Η Μεγάλη Εβδομάδα λειτουργεί καθαρτικά, συγκροτεί κοινότητα μέσα από το κοινό, πανανθρώπινο βίωμα του θανάτου. Συνοψίζει την αναστάσιμη πορεία, ως μια διαρκή προσπάθεια – με τις φυσικές της «πτώσεις», φθορές και αποτυχίες – μιας ριζοσπαστικής, υπαρξιακής, νοητής και αισθητής μετάβασης προς την ελευθερία.
Γιώργος Τάττης
