Η ιστορία του 24χρονου Χαράλαμπου Πεττεμερίδη από τα Καννάβια είναι άλλη μια συγκλονιστική σελίδα του Αγώνα της ΕΟΚΑ, γραμμένη στα τραχιά βουνά της Πιτσιλιάς. Μια ιστορία γεμάτη στρατιωτική ευφυΐα, παράτολμες ενέδρες, αλλά και έναν βαθύ, τραγικό έρωτα που μετατράπηκε σε εθνικό μοιρολόι.
«Στην κηδεία του, η σύζυγός του πάνω από το φέρετρο άρχισε να τραγουδά αυτοσχέδιους στίχους για τον λεβέντη της, προτού λυγίσει και λιποθυμήσει…»
Ο Χαράλαμπος, αφού εργάστηκε για ένα διάστημα στην Κερύνεια, άνοιξε δικό του παντοπωλείο στον Αμίαντο. Στον Αγώνα μπήκε από τους πρώτους, το 1955. Η δράση του στην περιοχή Πιτσιλιάς-Σπηλιών-Αμιάντου ήταν καθοριστική: συνεργαζόταν στενά με τους αντάρτες, τους οποίους φιλοξενούσε στο ίδιο του το σπίτι, όπου είχε κατασκευάσει ένα ασφαλές κρησφύγετο. Τον Ιούνιο του 1958, έπειτα από προδοσία, συλλαμβάνεται και υποβάλλεται σε σκληρές ανακρίσεις για 35 μέρες στις Πλάτρες. Μόλις αφέθηκε ελεύθερος, αντί να φοβηθεί, ανέβηκε αμέσως στο βουνό απέναντι από το χωριό του, έφτιαξε νέο κρησφύγετο και ενώθηκε πλήρως με το αντάρτικο.
Η παγίδα θανάτου στη Μούττη του Σαράντι:
Στις 6 Οκτωβρίου 1958, ο Πεττεμερίδης μαζί με άλλους τρεις αντάρτες στήνουν μια εξαιρετικά μεθοδευμένη ενέδρα στην τοποθεσία Μούττη του Σαράντι, ανάμεσα στα Σπήλια και τα Λαγουδερά. Το σχέδιο ήταν ιδιοφυές: τοποθέτησαν μια νάρκη στον δρόμο, την οποία συνέδεσαν με έναν όλμο στερεωμένο πάνω σε ένα δέντρο. Σκοπός τους ήταν η νάρκη να τινάξει το πρώτο αγγλικό όχημα και ο όλμος να ακινητοποιήσει τη φάλαγγα που ακολουθούσε. Παρά το γεγονός ότι οι αντάρτες ήταν μόλις τέσσερις –έχοντας στην κατοχή τους ένα μπρεν, ένα αυτόματο Μ3, ένα πιστόλι και χειροβομβίδες– κατάφεραν να πλήξουν καίρια δύο στρατιωτικά καμιόνια γεμάτα Άγγλους στρατιώτες, που πλησίαζαν στο σκοτάδι με σβησμένα τα φώτα.
Το παιχνίδι της μοίρας στην υποχώρηση:
Η μάχη ήταν σφοδρή. Κατά τη διάρκεια της υποχώρησης της ανταρτικής ομάδας, ο Χαράλαμπος επιχείρησε να διασταυρώσει τον δρόμο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ένα τρίτο στρατιωτικό όχημα, που κινούνταν επίσης με σβησμένα τα φώτα μέσα στη νύχτα, τον πλησίασε. Οι στρατιώτες άνοιξαν πυρ και ο Χαράλαμπος Πεττεμερίδης έπεσε θανάσιμα χτυπημένος στο χώμα. Η σορός του μαζεύτηκε από το πεδίο της μάχης μαζί με τους δεκάδες νεκρούς και τραυματίες Άγγλους στρατιώτες.
Το αυτοσχέδιο μοιρολόι και η συνέχεια του Αγώνα:
Η κηδεία του στα Καννάβια ράγισε και τις πέτρες της Πιτσιλιάς. Η νεαρή σύζυγός του, η Ελένη, αντικρίζοντας το άψυχο σώμα του αγαπημένου της, στάθηκε όρθια και άρχισε να ψάλλει αυτοσχέδιους, γεμάτους λεβεντιά στίχους για να υμνήσει τη θυσία του, μέχρι που το σώμα της λύγισε από τον πόνο και λιποθύμησε στα χέρια του πατέρα της. Όμως, η θυσία του Χαράλαμπου δεν την αποθάρρυνε· μόλις συνήλθε, έσφιξε τα δόντια και συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες της στην ΕΟΚΑ μέχρι την ημέρα της λευτεριάς.
Ο Χαράλαμπος Πεττεμερίδης πέρασε στην αθανασία στα 24 του χρόνια, αφήνοντας στα βουνά της Κύπρου τον απόηχο της ανδρείας του και στις καρδιές μας έναν ύμνο αιώνιας πίστης στην πατρίδα.
Χαράλαμπος Πεττεμερίδης. Αθάνατος!
Από τη σελίδα Ιστορικές Μνήμες ΕΟΚΑ
