Η ανάγκη ανάπτυξης νέων μορφών συλλογικής διαβίωσης για άτομα μεγαλύτερης ηλικίας στην Κύπρο αναδείχθηκε ως το βασικό συμπέρασμα ημερίδας με θέμα «Ζώντας Μαζί – Αξιοπρεπής Διαβίωση: Συλλογική Διαβίωση για Άτομα Μεγαλύτερης Ηλικίας στην Κύπρο», η οποία πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 2 Ιουλίου στο Επιστημονικό Τεχνικό Επιμελητήριο Κύπρου (ΕΤΕΚ), στη Λευκωσία.
Η ημερίδα διοργανώθηκε από την Οργάνωση «55 Σύν Πλήν Μαζί » σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Frederick και το ΕΤΕΚ, υπό την αιγίδα του Δημάρχου Λευκωσίας, Χαράλαμπου Προύντζου. Σύμφωνα με σημερινή ανακοίνωση της οργάνωσης, αποτέλεσε την πρώτη οργανωμένη δημόσια συζήτηση στην Κύπρο που επικεντρώθηκε αποκλειστικά στη συλλογική διαβίωση (senior cohousing) ως μια σύγχρονη, ανθρώπινη και βιώσιμη επιλογή στέγασης για άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.
Κοινή διαπίστωση των εισηγητών και των συμμετεχόντων, σημειώνεται, ήταν ότι η συλλογική διαβίωση δεν αποτελεί απλώς ένα διαφορετικό μοντέλο κατοικίας. Πρόκειται για μια ολοκληρωμένη προσέγγιση που ενισχύει την κοινωνική συμμετοχή, περιορίζει τη μοναξιά, δημιουργεί δίκτυα αλληλοϋποστήριξης μεταξύ των κατοίκων, συμβάλλει στην καλύτερη αξιοποίηση των διαθέσιμων πόρων και μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά προς τις υφιστάμενες πολιτικές στέγασης και μακροχρόνιας φροντίδας, αναφέρεται.
Στην ημερίδα συμμετείχαν εκπρόσωποι κρατικών υπηρεσιών, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, πανεπιστημίων, επαγγελματικών οργανώσεων, οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, επαγγελματίες διαφόρων ειδικοτήτων, καθώς και πολίτες που ενδιαφέρονται για το μέλλον της στέγασης και της ποιότητας ζωής των ατόμων μεγαλύτερης ηλικίας.
Χαιρετισμούς απηύθυναν η Αντιπρόεδρος της Οργάνωσης «55 ΣΥΝ ΠΛΗΝ ΜΑΖΙ», Άννα Παφίτου, το μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΤΕΚ, Λώρα Νικολάου και ο Ηρακλής Αχνιώτης εκ μέρους του Υπουργού Εσωτερικών, ενώ αναγνώστηκε και χαιρετισμός του Αντιδημάρχου Λευκωσίας, Χρύσανθου Φάκα.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση, το επιστημονικό πρόγραμμα ανέδειξε τη συλλογική διαβίωση μέσα από κοινωνικές, αρχιτεκτονικές και ευρωπαϊκές προσεγγίσεις.
Ο Δρ Σταύρος Πάρλαλης, Αναπληρωτής Καθηγητής Κοινωνικής Εργασίας στο Πανεπιστήμιο Frederick, παρουσίασε την κοινωνική διάσταση της συλλογικής διαβίωσης και τις θετικές επιπτώσεις της στην ποιότητα ζωής, τη ψυχική ευεξία και στην κοινωνική ένταξη των ατόμων μεγαλύτερης ηλικίας.
Ο Καθηγητής Βύρων Ιωάννου, Πρόεδρος του Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Frederick, ανέλυσε τις βασικές αρχές, τις μορφές και τις προοπτικές ανάπτυξης της συλλογικής στέγασης στην Κύπρο, καθώς και τον ρόλο του σχεδιασμού των οικιστικών χώρων στη δημιουργία κοινοτήτων που ευνοούν τη συνεργασία και την κοινωνική συνοχή.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε η εισήγηση του Καθηγητή Matthias Drilling από το Institute of Diversity and Social Participation του ZHAW University of Applied Sciences στην Ελβετία, ο οποίος παρουσίασε επιτυχημένα ευρωπαϊκά παραδείγματα συλλογικής διαβίωσης και τις πολιτικές που συνέβαλαν στην ανάπτυξή τους.
Μέσω διαδικτυακής σύνδεσης παρουσιάστηκαν επίσης εμπειρίες από πρωτοβουλίες συλλογικής διαβίωσης στην Ελλάδα από εκπροσώπους των οργανώσεων «Συγκατοίκηση Φίλων 60+60-» και «Cohab Athens» οι οποίοι μοιράστηκαν πρακτικές εμπειρίες, προκλήσεις και διδάγματα από την εφαρμογή αντίστοιχων εγχειρημάτων.
Στο πλαίσιο της ημερίδας παρουσιάστηκαν ακόμη τα συμπεράσματα των θεματικών εργαστηρίων που είχαν προηγηθεί. Μεταξύ των βασικών εισηγήσεων που αναδείχθηκαν ήταν η ανάγκη διαμόρφωσης εθνικής στρατηγικής για τη συλλογική διαβίωση, η αξιοποίηση ευρωπαϊκών χρηματοδοτικών εργαλείων για την ανάπτυξη πιλοτικών έργων, η ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ κράτους, τοπικής αυτοδιοίκησης, πανεπιστημίων και οργανώσεων πολιτών, καθώς και η προώθηση ηλικιακά φιλικών γειτονιών και κοινοτήτων.
Βασικό συμπέρασμα είναι ότι η κατοικία δεν είναι απλώς ένας ιδιωτικός χώρος. Είναι και κοινωνικός χώρος. Είναι χώρος ασφάλειας, σχέσεων, καθημερινής υποστήριξης, συμμετοχής και ποιότητας ζωής. Και αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν μιλάμε για άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, που δεν χρειάζονται μόνο φροντίδα, αλλά και δυνατότητα να συνεχίσουν να ζουν ενεργά, αυτόνομα, με παρουσία, με ρόλο και με αίσθημα ότι ανήκουν σε μια κοινότητα, σημειώνεται.
Αναδείχθηκε επίσης ότι η συλλογική στέγαση μπορεί να συνδεθεί με ευρύτερους στόχους δημόσιας πολιτικής, με πόλεις πιο φιλικές προς τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, με αξιοποίηση άδειων ή εγκαταλελειμμένων κτιρίων, με μείωση του ενεργειακού αποτυπώματος, με κοινή χρήση πόρων, με δημιουργία τοπικών δικτύων αλληλοβοήθειας, με νέες μορφές κοινωνικής και διαγενεακής συνοχής.
