Έκλεισε οριστικά τις πόρτες του το μπακάλικο Σεργίδη στον Κάμπο. Ο Κοινοτάρχης της κοινότητας άφησε ένα χειρόγραφο σημείωμα το περασμένο Σάββατο έξω από το μπακάλικο, με τη σελίδα Kampos & Tsakkistra να προχωρά σε μια πολύ συγκινητική ανάρτηση.
**Τούτη η «ανάρτηση» εγράφτηκε με έναν μαρκαδόρο πάνω σε έναν κομμάτι χαρτί, για να τη δούμε ύστερα εμείς μέσα που τις οθόνες μας…**
Τζιαι ίσως εν το πιο ταιριαστό αντίο για έναν τόπο όπου οι ανθρώπινες σχέσεις εν εχρειάζουνταν ούτε κινητά ούτε διαδίκτυο. Εχρειάζουνταν μόνον έναν λόγο, μιαν υπογραφή τζιαι εμπιστοσύνη.
**Δευτέρα πρωί, 3 Αυγούστου 2026… τζιαι ο Κάμπος ξημέρωσε διαφορετικός.**
Ο γαλατάς, αν έρτει, εννά προσπεράσει πλέον τα **Καταστήματα Σεργίδη**. Η πόρτα εν θα ανοίξει. Οι γνώριμες φωνές εν θα ακουστούν. Οι
παλιοί εν θα κάθονται στη σειρά ποδά, με τον καφέ στο σσιέρι, να λαλούν τα νέα του χωρκού τζιαι να θυμούνται ιστορίες μιας άλλης εποχής.
Πίσω έμειναν τα βιβλία του Σεργίδη, τζείνα που του ελαλούσαμε:
**«Γράψε το, κύριε Διογένη, τζιαι εννά σε πληρώσουμε στο τέλος της εβδομάδας ή του μήνα».**
Έμειναν οι κόλλες με τις παραγγελίες για το ψουμί τζιαι το γάλα. Οι κατάλογοι με τα προικιά. Τα κεντητά σεντόνια, οι πετσέτες, τα πιατικά, τα μαχαιροπίρουνα, οι κατσαρόλες τζιαι τα γυαλικά των νεόνυμφων. Έμειναν ιστορίες ανθρώπων που μπορεί να μεν είχαν χρήματα στην τσέπη, αλλά είχαν λόγο καθαρό… τζιαι ο Σεργίδης τους εμπιστεύκετουν.
**Διογένης τζιαι Μιχαλάκης Σεργίδης. Ένα όνομα, μια ιστορία, ένας ολόκληρος αιώνας προσφοράς στον Κάμπο.**
Για τις γενιές που εγεννήθηκαν που τη δεκαετία του 1950 μέχρι σήμερα, τούτο το κατάστημα ήταν σημείο αναφοράς. Όταν ο Κάμπος έσφυζε που ζωή, με 1.000 και 1.200 κατοίκους, ο αείμνηστος κύριος Διογένης ήταν πάντα τζιαμέ: χαμογελαστός, ανθρώπινος τζιαι έτοιμος να εξυπηρετήσει.
Σαν μωρά, επεριμέναμε τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά, το Πάσχα τζιαι τον Δεκαπενταύγουστο για να μας πάρει η μάνα μας στον κύριο Διογένη, να μας αγοράσει τα καλά μας ρούχα τζιαι τα παπούτσια μας. Για να **παννιστούμε** τζιαι να πάμε στην εκκλησία.
Ό,τι εζήτας, το είχε. Τζιαι αν δεν το είχε, την επόμενη ημέρα εννά το έφερνε το αυτοκίνητο **που τη Χώρα**. Τα μωρά πάντα εκερνούσε τα κάτι, ενώ στο τέλος της χρονιάς εφρόντιζε να τους κάμει τζιαι ένα μικρό αναμνηστικό δώρο. Αν κάποιος ηλικιωμένος εν μπορούσε να πάει στο κατάστημα ή εν είσιεν μεταφορικό μέσο, ο Σεργίδης εννά επήαινεν κοντά του ή εννά του επαίρναν οι ίδιοι τα ψώνια στο σπίτι.
**«Αν εν μπορούμε να πάμε εμείς στον Σεργίδη, έρκεται ο Σεργίδης σ’ εμάς».** Τούτη η κουβέντα τα λαλεί ούλλα.
Πριν ακόμα καθιερωθούν τα χρηματικά δώρα στους γάμους, υπήρχε στον Κάμπο το δικό μας σύστημα γαμήλιων δώρων. Ο κύριος Διογένης ετοίμαζε κατάλογο με όσα εχρειάζετουν το νέο αντρόγυνο για να στήσει το νοικοκυριό του: σεντόνια, πετσέτες, πιατικά, μαχαιροπίρουνα, κατσαρόλες, γυαλικά, εργαλεία για ζυμαρικά τζιαι διακοσμητικά.
Ο καθένας εδιάλεγε το δώρο του ανάλογα με τις οικονομικές του δυνατότητες τζιαι τη συγγένειά του με το ζευγάρι. Ο κύριος Διογένης εσημείωνε τι αγοράστηκε, για να συμπληρωθεί σωστά ο κατάλογος. Τζιαι ανάμεσα στα δώρα υπήρχε πάντοτε τζιαι το δώρο της οικογένειας Σεργίδη.
Ύστερα ήρτεν ο αείμνηστος Μιχαλάκης, που μετά τις σπουδές του στη Σχολή Σαμουήλ στη Λευκωσία έμεινε στον Κάμπο τζιαι στάθηκε δίπλα στον πατέρα του. Ακολούθησε την ίδια πορεία ανθρωπιάς, όπως αργότερα η σύζυγός του, η Δώρα, τζιαι τα παιδιά τους Omiria Sergidou, Diogenis Sergides και η Danae Sergidou, που για εννέα δύσκολα χρόνια μετά τον θάνατό του επροσπάθησαν να κρατήσουν τουλάχιστον το κατάστημα τροφίμων ανοικτό.
Γιατί τούτο το κατάστημα **ήταν πρώτα κατάστημα ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ τζιαι ύστερα εμπορίου.**
Μπορεί ο Κάμπος να ήταν μακριά, αλλά χάρη στα Καταστήματα Σεργίδη εν μας έλειψε σχεδόν τίποτε. Είχαμε τρόφιμα, ρούχα, παπούτσια, είδη προικός, γυαλικά…. **μέχρι τζιαι του πουλιού το γάλα!** Ακόμα τζιαι οι κάτοικοι των γύρω χωρκών εγνώριζαν πως στον Σεργίδη εννά έβρουν ό,τι χρειάζονται.
Το Σάββατο, ο Κοινοτάρχης μας Ioannis Papadopoulos τζιαι η Φούλλα Παπαδοπούλου άφησαν μπροστά στο κατάστημα μια χειρόγραφη πινακίδα: «Ευχαριστούμε θερμά όλη την οικογένεια. Ένας αιώνας προσφοράς στο χωριό».
Μια απλή πράξη, μα γεμάτη συγκίνηση τζιαι αναγνώριση για μια πορεία τριών γενεών.
Σήμερα τα ρολά κατεβήκαν τζιαι οι πόρτες εκλειδώσαν. Όμως, όσα έζησε μέσα του ο Κάμπος εν κλείνουν σε καμιάν πόρτα τζιαι εν χωρούν σε κανέναν λουκέτο.
Μένουν οι παλιοί με τον καφέ έξω που το κατάστημα.
Μένουν τα μωρά με τα καλά τους ρούχα.
Μένουν οι νύφες με τα κεντητά σεντόνια της προίκας τους.
Μένουν τα τεφτέρια της εμπιστοσύνης.
**Μένει η ανθρωπιά.**
Από καρδιάς, ένα μεγάλο **ευχαριστούμε** στην οικογένεια του Διογένη και της Δαμιανής Σεργίδη, στον αείμνηστο Μιχαλάκη, στη Δώρα τζιαι στα παιδιά τους για όσα πρόσφεραν στον Κάμπο μας.
Αιωνία η μνήμη των αγαπημένων μελών της οικογένειας που έφυγαν. Στη Δώρα τζιαι στα παιδιά της ευχόμαστε υγεία, δύναμη, ευλογία τζιαι κάθε καλό στη ζωή τους. Η Παναγία να εν πάντα μαζί τους. Κάποια καταστήματα κατεβάζουν τα ρολά τους. Τα καταστήματα που έγιναν ιστορία, όμως, μένουν για πάντα ανοικτά στη μνήμη ενός ολόκληρου τόπου.
