«Για την ελευθερία της Κύπρου μας όλοι ανοίξαμε τα στήθη, μητέρα…». Η ιστορία του 21χρονου Μιχαήλ Κουτσόφτα από το Παλαιομέτοχο είναι μια συγκλονιστική απόδειξη ότι ο Αγώνας της ΕΟΚΑ ήταν μια πατριωτική έκρηξη που ξεπερνούσε ιδεολογίες, πολιτικές πεποιθήσεις και προσωπικά εμπόδια, αναφέρει σε ανάρτησή της η σελίδα Ιστορικές Μνήμες ΕΟΚΑ.
Ένας φτωχός βιοπαλαιστής, εργάτης βαφέας σε νηματουργείο, που έσπασε κάθε επιφύλαξη για να προσφέρει τη ζωή του στη λευτεριά της πατρίδας του, καταλήγοντας στο πάνθεον των ηρώων της αγχόνης.
Λόγω της αριστερής του ιδεολογίας, αλλά και του ότι ήταν ορφανός από πατέρα με μια μικρή αδελφή ανύπανδρη, οι υπεύθυνοι της Οργάνωσης είχαν αρχικά κάποιες επιφυλάξεις για την ένταξή του. Όμως η φλογερή, αμετακίνητη επιμονή του Μιχαήλ έκαμψε κάθε δισταγμό. Έπεισε τον ιερέα του χωριού, τον Παπά Λευτέρη, να τον ορκίσει και ρίχτηκε αμέσως στη δράση.
Ο πόλεμος της σημαίας και οι κομμένοι ευκάλυπτοι:
Η πρώτη του αντίσταση ήταν γεμάτη συμβολισμό και νεανικό πείσμα. Ο Μιχαήλ ανέβαινε συνεχώς στην κορυφή των πανύψηλων ευκαλύπτων στο κέντρο του Παλαιομετόχου για να υψώσει την ελληνική σημαία, την οποία οι Άγγλοι στρατιώτες κατέβαζαν μανιωδώς. Για να τους σταματήσει, ένα βράδυ πήρε το πριόνι μαζί με τον φίλο του Ανδρέα Παναγίδη και έκοψε όλα τα ενδιάμεσα κλαδιά των δέντρων, ώστε να είναι αδύνατο για τους Άγγλους να σκαρφαλώσουν. Το πείσμα των δύο νεαρών εξόργισε τόσο πολύ τους αποικιοκράτες, που αναγκάστηκαν να κόψουν τα θεόρατα δέντρα από τη ρίζα τους.
Η απάντηση στους πρώτους απαγχονισμούς:
Όταν στις 10 Μαΐου 1956 οι Άγγλοι απαγχόνισαν τους Καραολή και Δημητρίου, ο κόσμος του Μιχαήλ συγκλονίστηκε. Παράτησε τη δουλειά του και άρχισε να κατοπτεύει κρυφά το στρατιωτικό αεροδρόμιο Λευκωσίας, αναζητώντας με πάθος έναν τρόπο να ανταποδώσει το πλήγμα. Όταν η μάνα του, βλέποντας την αποφασιστικότητά του, του ζήτησε να προσέχει, εκείνος της έδωσε την αφοπλιστική απάντηση: «Για την ελευθερία της Κύπρου μας όλοι ανοίξαμε τα στήθη, μητέρα».
Η επίθεση στο αεροδρόμιο και η αγχόνη:
Στις 16 Μαΐου 1956, αφού πέρασε πρώτα από τον Παπά Λευτέρη ζητώντας του να προστατεύσει την αδελφή του αν ο ίδιος συλληφθεί, ο Μιχαήλ μαζί με τους φίλους του Ανδρέα Παναγίδη και Παρασκευά Χοιροπούλη εισέβαλαν στο αεροδρόμιο Λευκωσίας. Σε μια παράτολμη επιχείρηση, επιτέθηκαν και εκτέλεσαν μέσα στο γραφείο του τον Άγγλο σμηναγό Πάτρικ Τζων Χέιλ.
Κατά την υποχώρηση καταδιώχθηκαν άγρια και συνελήφθησαν. Ο Χοιροπούλης, ως ανήλικος, γλίτωσε την αγχόνη και καταδικάστηκε σε ισόβια. Όμως ο Μιχαήλ Κουτσόφτας και ο Ανδρέας Παναγίδης καταδικάστηκαν σε θάνατο. Στις 21 Σεπτεμβρίου 1956, οι δύο αχώριστοι φίλοι, μαζί με τον Στέλιο Μαυρομμάτη, ανέβηκαν στο ικρίωμα των Κεντρικών Φυλακών Λευκωσίας, ψάλλοντας τον Εθνικό Ύμνο.
Ο Μιχαήλ Κουτσόφτας πέρασε στην αθανασία στα 21 του χρόνια, αφήνοντας πίσω τη σύζυγό του Ευγενία και ένα αιώνιο μάθημα: ότι μπροστά στην ελευθερία της πατρίδας, καμία θυσία δεν είναι υπερβολική και κανένας διαχωρισμός δεν έχει θέση.
Μιχαήλ Κουτσόφτας. Αθάνατος!
