Η σημερινή μέρα είναι μια πληγή που παραμένει ανοιχτή. Σαν σήμερα, η αγαπημένη μας Μόρφου και η γύρω περιοχή καταλήφθηκαν από τα τουρκικά στρατεύματα εισβολής. Χιλιάδες συνδημότες μας εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες, παίρνοντας μαζί τους μόνο τις αναμνήσεις και την ελπίδα της επιστροφής.
Όπως συνεχίζει η ανακοίνωση του Δήμου Μόρφου, συμπληρώνονται 52 χρόνια προσφυγιάς. Μισός αιώνας και πλέον μακριά από τη γη μας, από τα σπίτια μας, από τα περιβόλια με τα πορτοκάλια που συνεχίζουν να ευωδιάζουν στις μνήμες μας.
Σκύβουμε το κεφάλι με απόλυτο σεβασμό και ευλάβεια:
Στους πεσόντες μας, αξιωματικούς, οπλίτες και πολίτες, που υπερασπίστηκαν με τη ζωή τους την ελευθερία και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας.
Στους αγνοουμένους μας και στις οικογένειές τους, που βιώνουν ένα καθημερινό Γολγοθά.
Στους πρόσφυγες, που κράτησαν τη σημαία της Μόρφου και όλων των κατεχόμενων περιοχών μας ψηλά, ξαναρχίζοντας τις ζωές τους από το μηδέν, χωρίς όμως να λησμονήσουν ποτέ τις ρίζες τους.
Ο χρόνος που περνά δεν αποδυναμώνει τη διεκδίκηση. Αντίθετα, χαλυβδώνει τη θέλησή μας. Ο Δήμος Μόρφου παραμένει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για μια δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική λύση του Κυπριακού προβλήματος. Μια λύση που θα τερματίζει την κατοχή, θα διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα ανοίγει τον δρόμο για την ασφαλή επιστροφή όλων των εκτοπισμένων.
Δεν ξεχνούμε και δεν συμβιβαζόμαστε με την κατοχή. Αγωνιζόμαστε μέχρι τη δικαίωση. Μεταλαμπαδεύουμε τη μνήμη στις νεότερες γενιές. Γιατί όσο η Μόρφου ζει στις καρδιές μας, η επιστροφή από ευχή γίνεται υπόσχεση, καταλήγει η ανακοίνωση του Δήμου Μόρφου.
