15 Ιουλίου 1974 και το Πολιτιστικό Σωματείο Κάμπου και Τσακκίστρας θυμάται τους ήρωες του, αφού, “κάθε χρόνο διαβάζουμε τα ονόματά τους”, ωστόσο, πολλές φορές δεν γνωρίζουμε την ιστορία τους, η οποία είναι τόσο κοντινή με τη δική μας.
Όπως διευκρινίζεται, “δεν είναι απλώς έντεκα, δώδεκα ή δεκατρία ονόματα χαραγμένα σε ένα μνημείο. Είναι νέοι άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να ζήσουν. Είναι πατέρες που δεν είδαν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν. Είναι παιδιά που δεν επέστρεψαν ποτέ στις μανάδες τους. Είναι οικογένειες που περίμεναν δεκαετίες για ένα νέο, για μια απάντηση, για έναν τάφο”.
Ποιοι ήταν όμως οι Ήρωες του Κάμπου και της Τσακκίστρας;
Κάθε χρόνο διαβάζουμε τα ονόματά τους.
Καταθέτουμε στεφάνια. Τηρούμε ενός λεπτού σιγή.
Όμως… ποιοι ήταν πραγματικά αυτοί οι άνθρωποι;
Πίσω από κάθε όνομα κρύβεται μια οικογένεια, ένα όνειρο που δεν πρόλαβε να γίνει πραγματικότητα, μια ιστορία που αξίζει να ειπωθεί.
Ο Χριστάκης Χριστοδουλίδης ήταν μόλις 19 ετών. Υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στο 211 Τάγμα Πεζικού και έπεσε μαχόμενος από την πρώτη κιόλας ημέρα της τουρκικής εισβολής.
Ο Θεοχάρης (Χάρης) Κκιμή θα απολυόταν από τον στρατό την ίδια ημέρα που άρχισε η εισβολή. Αντί να επιστρέψει στο σπίτι του στην Τσακκίστρα, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του φυλακίου 1083. Αγνοούμενος για 44 χρόνια, επέστρεψε στην πατρώα γη μόνο όταν ταυτοποιήθηκαν τα λείψανά του.
Ο Θεμιστοκλής Δράκος, επίσης 19 ετών, συνελήφθη κατά τη δεύτερη φάση της εισβολής και για δεκαετίες ήταν αγνοούμενος. Η οικογένειά του τον αποχαιρέτησε μόλις το 2012, όταν τα οστά του ταυτοποιήθηκαν.
Ο Ευάγγελος Ευριπίδης πολέμησε ως έφεδρος και χάθηκε στις μάχες της Κυθρέας. Παρέμεινε αγνοούμενος μέχρι που, σχεδόν 40 χρόνια αργότερα, οδηγήθηκε στην τελευταία του κατοικία με τις τιμές που του άξιζαν.
Ο Χαράλαμπος Φαντάρος δεν πρόλαβε να ζήσει τα νιάτα του. Έπεσε στα 19 του χρόνια. Η κοινότητα τον αποχαιρέτησε 43 χρόνια μετά, όταν επέστρεψε για να ταφεί στον τόπο του.
Ο Χαράλαμπος Αντωνίου ήταν νέος πατέρας. Ο γιος του, ο μικρός Αβραάμ, ήταν ακόμη βρέφος όταν έφυγε να πολεμήσει. Δεν επέστρεψε ποτέ. Τα λείψανά του ταυτοποιήθηκαν το 2019, δίνοντας τέλος σε δεκαετίες αγωνίας.
Ο Ιωάννης Αχιλλέως, απόφοιτος της Σχολής Σαμουήλ, άφησε το εμπόριο και έσπευσε ως έφεδρος στο κάλεσμα της πατρίδας. Έπεσε στις μάχες της Πενταγυιάς στις 21 Ιουλίου 1974, σε ηλικία μόλις 24 ετών. Την ίδια ημέρα σκοτώθηκε και ο πρώτος του εξάδελφος.
Ο Ανδρέας Γεωργαλλίδης δεν πρόλαβε ποτέ να γνωρίσει τον γιο του. Η μνηστή του ήταν έγκυος όταν έφυγε για τον πόλεμο. Το παιδί γεννήθηκε μετά τον θάνατό του και πήρε το όνομά του, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη του πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ.
Ο Άρης Ναθαναήλ Μαυροσκούφης, επαγγελματίας μηχανοδηγός, θυσιάστηκε προσπαθώντας να σώσει έναν συμπολεμιστή του. Τραυματίστηκε θανάσιμα ενώ έτρεχε να βοηθήσει τον Χρίστο Καλαϊτζή.
Ο Χρίστος Καλαϊτζής, εργολάβος οικοδομών, ήταν σύζυγος και πατέρας δύο μικρών κοριτσιών. Έπεσε ηρωικά στον Λιμνίτη στις 16 Αυγούστου 1974, αφήνοντας πίσω τη σύζυγό του Ευρούλλα και τις κόρες του Ελένη και Μαρία.
Ο Ανδρέας Χριστοφόρου έδωσε και εκείνος τη ζωή του για την ελευθερία της πατρίδας, γράφοντας το όνομά του ανάμεσα στους ήρωες του Κάμπου που δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους.
Τιμώντας τους, δεν τιμούμε μόνο το παρελθόν. Διδάσκουμε στις επόμενες γενιές ποιο ήταν το τίμημα της ελευθερίας.
Αθάνατοι
