Μια άγνωστη ιστορία από τον Γερόλακκο αναρτήθηκε σε σελίδα αφιερωμένη στην κατεχόμενη κοινότητα, από τον Μιχάλη Μιχαήλ, την οποία ωστόσο έγραψε η Νίτσα Νίκου Κούτσουλου. Η ιστορία αφορά τον παππού της τελευταίας, ο οποίος μετέβη στην Ελλάδα για να πολεμήσει στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο.
Ο παππούς της Νίτσας Κούτσουλλου
Στην πιο πάνω φωτογραφία ο παππούς μου Παυλής του Κούτσουλου ο οποίος κατατάγηκε στον Αγγλικό Στρατό στα τέλη του Δεκέμβρη του 1940 ως μεταφορέας πολεμοφοδίων και προμηθειών με μουλάρια στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και τους πήραν με καράβια στην Ελλάδα.
Όταν οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1941 πριν να προλάβουν οι Άγγλοι να τους κατατάξουν σε ομάδες, με τον πανικό που δημιουργήθηκε ακολούθησε τους αγωνιστές του ΕΑΜ, συνελήφθηκε μαζί με άλλους μετά από προδοσία από τους Έλληνες συνεργούς των Γερμανών. Γιατί δυστυχώς υπήρχαν και αυτοί που μετά τον πόλεμο «κάποιους» από αυτούς τους δαφνοστεφάνωσαν και ακόμα τους δαφνοστεφανώνουν.
Έμεινε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μέχρι την απελευθέρωση τον Δεκέμβριο του 1944.
Όπως μου είχε αναφέρει ο μακαριστός πατέρας μου Νίκος Παύλου Κούτσουλου ποτέ του δεν μιλούσε για όσα πέρασε, στον ίδιο ελάχιστα πράγματα είπε, αλλά όταν κάποιος αναφερόταν στον πόλεμο βούρκωνε. Όταν επέστρεψε πίσω στην Κύπρο ρώτησε την μακαριστή γιαγιά μου την Δεσποινού για το ποιο από τα παιδιά τους την βοηθούσαν και αυτή του είπε για τον πατέρα μου που σημειωτέον επειδή ήταν άριστος μαθητής, ο Διευθυντής του Δημοτικού τον προέτρεψε το 1941 να πάει δύο φορές στην έκτη τάξη του Δημοτικού με την προϋπόθεση ότι θα επέστρεφε ο παππούς για να τον στείλει σε «ανώτερο» σχολείο. Έτσι έλεγαν τότε το γυμνάσιο.
Του έκανε δώρο ένα ρολόι που έφερε μαζί του και του το είχε χαρίσει με την απελευθέρωση ένας Γερμανός αντιφρονούντας που ήταν μαζί του στο ίδιο στρατόπεδο. Το θυμούμαι πολύ καλά, ήταν ένα παλιό ρολόι με κατράν χάρτινο που κανένας δεν πίστευε ότι είχε καμία αξία μάλιστα δε, δεν δούλευε.
Το πήρε όπως μου είπε ο πατέρας μου στον μακαριστό συγχωριανό μας Λοϊζή που ήταν χρυσοχόος για να του το διορθώσει αλλά μόλις το άνοιξε το ξανάκλεισε λέγοντας στον πατέρα μου ότι ήταν γεμάτο με αληθινά διαμάντια. Ο πατέρας μου το φύλαξε και όταν μεγάλωσα μου έλεγε ότι «με αυτό το ρολόι θα σε σπουδάσω».
Δυστυχώς έμεινε στο κατεχόμενο χωριό μας. Χρόνια μετά το 1974 ήρθαν από την Ελλάδα ανακριτές και έψαχναν τον παππού για να καταθέσει για το ποιοι τους πρόδωσαν αλλά δυστυχώς ο παππούς απεβίωσε το 1961.
Ανακάλυψαν ότι μόνο εγώ είχα το επίθετο του με επισκέφθηκαν στην δουλειά και κατόπιν έγκρισης από την Διοίκηση της Τράπεζας με ρωτούσαν αν μπορούσα να τους δώσω πληροφορίες, που δυστυχώς φοβούμενη μην χάσω την δουλειά μου δεν είπα λέξη για τα έστω λίγα που είχε εκμυστηρευτεί στον πατέρα μου.
Πρόσφατα δε, ο ξάδελφος μου Παύλος ο γιος του μακαριστού θείου μου Κώστα γνωστού ως Τζιωνής μου είπε ότι πριν χρόνια που πήγε στο χωριό μας πήγε και στο κοιμητήριο και σκουντούφλησε πάνω σε ένα σπασμένο σταυρό που πάνω έγραψε το όνομα του παππού.
Η συγκεκριμένη φωτογραφία τραβήχτηκε αρχές του 1945 στο Φώτο Βαλεντίνα στην Αθήνα και για μένα είναι ότι ποιο πολύτιμο έχουμε από το χωριό μας.
Την φωτογραφία μου την είχε δώσει η μακαριστή γιαγιά μου Δεσποινού
Αιωνία τους η μνήμη
Η εγγονή Νίτσα Νίκου Κούτσουλου
