Αυτές τις ημέρες θυμόμαστε περισσότερο τους τρεις ήρεως που απαγχονίστηκαν στις 9 Αυγούστου, τους Ανδρέα Ζάκο, Χαρίλαο Μιχάηλ και Ιάκωβο Πατάτσο. Δύο εξ’ αυτών, μάλιστα, έχουν καταγωγή από χωριά της Δυτικής Λευκωσίας, τη Λινού και την κατεχόμενη Γαληνή.
Στο παρακάτω κείμενο ο Μαρίνος Κωνσταντίνου περιγράφει τα παιδικά του βιώματα και την ταύτιση που ανέπτυξε με τον ήρωα του χωριού της γιαγιάς του, τη Λινού. Αλλά και πως ο ίδιος, ως παιδί, κατανόησε την τοπική μορφή του Ανδρέα Ζάκου, αλλά και την πανεθνική της σημασία.
Διαβάστε αυτούσια την ανάρτηση:
Τα παιδικά μας καλοκαίρια στη Λινού (το χωριό της γιαγιάς μας) μεγαλώσαμε με τη μορφή του Ανδρέα Ζάκου να μας κοιτά από το μνημείο του, στην αυλή της εκκλησίας. Παίζαμε κρυφτό γύρω του, χωρίς να γνωρίζουμε πως τα γέλια μας έδεναν αθόρυβα με μια ιστορία βαριά, που δεν ειπώθηκε ποτέ ολόκληρη. Για εμάς, ο Ζάκος ήταν ο ήρωας που μαθαίναμε από τα βιβλία, αλλά και ο συγγενής μας, ο γιος της “ανιψιάς μας της Αφροδίτης της Ζακούς” όπως έλεγε η γιαγιά μας η Αντρονίκη.
Η γιαγιά μιλούσε ελάχιστες φορές για “τζιείνα τα χρόνια”, κυρίως για τις κουβέντες που αντάλλαζε με τη μάνα του Ζάκου όταν αντάμωναν. Δεν ήταν ιστορίες για να καμαρώσει, να παινευτεί ή να κερδίσει κάτι. Ποτέ δεν “εκμεταλλεύτηκε” τη συγγένεια. Ήταν λόγια που έβγαιναν μόνο όταν χρειαζόταν να θυμηθούμε ξανά ποιοι είμαστε και ποιον δρόμο περπατάμε συλλογικά ως οικογένεια.
Ο Ζάκος πέρασε στη συνείδησή μας χωρίς να χρειαστεί ποτέ η επίκληση της συγγένειας. Στάθηκε ήρωας που ανήκει σε όλους και ορίζει τον δρόμο. Χρειάστηκε να μεγαλώσουμε για να αντιληφθούμε το μέγεθος του ανδρός και τη θυσία του. Και τότε, ακόμη πιο πολύ, φυλάξαμε την εξ αίματος συγγένεια στην άκρη, για να προβληθεί ο Ζάκος όχι ως «δικός μας», αλλά ως ο ήρωας της Κύπρου. Οι ήρωες της πατρίδας μας, έπαψαν την ώρα της θυσίας τους να έχουν οικογένεια. Έγιναν δώρο στην πατρίδα. Για να φωτίζουν όλους μας. Αιωνία η μνήμη. ΑΘΑΝΑΤΟΣ!
