Αντί όμως η συζήτηση να περιλαμβάνει μία κριτική για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, τα πως και τα γιατί. Για το πως μπορούμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε τόσο ως κυρίαρχο κράτος όσο και ως συλλογικό υποκείμενο (ως Έλληνες της Κύπρου – αφού για εμάς μπορούμε να μιλήσουμε, αλλά και ως Κύπριοι πολίτες), παρά την απουσία ταύτισης έθνους και κράτους. Για τις παθογένειες του κράτους και των θεσμών, για τη διαιώνιση του με τρόπο που θα διαφυλάσσει την ακεραιότητα και τη δημοκρατική άνθηση όλων των επί μέρους εθνοτήτων/ταυτοτήτων του τόπου σε ένα υγιές πολιτικό μόρφωμα.

Για την ιστορική σχέση των κοινοτήτων με τα εθνικά τους κέντρα, πώς αυτή διαμορφώθηκε, πώς μας προέκυψε αυτή η κολοβή ανεξαρτησία (ιστορικό πλαίσιο) και ποιο είναι το διακύβευμά της στο σήμερα. Να διερωτηθούμε εάν π.χ. η διαδικασία συγκρότησης του Ελληνικού εθνικού κράτους παρέμεινε ημιτελής και τις συνέπειές της στο συλλογικό μας τραύμα ή με ποιο τρόπο προωθήθηκε μια νεωτερική, μειονοτική τουρκική ταυτότητα στο νησί. Ποιοι τελικά στηρίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία και ποιοι την κουτσουρεύουν καθημερινά με τις πράξεις τους; Ποιοι την υπομονομεύουν – είτε Ε/κ είτε Τ/κ – και ποια ιστορική σχέση με τον τόπο νομιμοποιεί ποιες πρακτικές;

Αντί αυτού, αντί να λύσουμε τα ουσιώδη κάνοντας παραδοχές στη βάση της ιστορίας, συζητάμε για το εάν τελικά η Κυπριακή Δημοκρατία είναι η μόνη λύση και για το εάν κάποιοι διαφωνούν με αυτό. Εάν π.χ. πρέπει να υπάρχουν Ελληνικές σημαίες ή όχι, αν πρέπει να μας επισκέπτονται τα Ελληνικά F-16. Παρά το ότι φαίνεται πως αυτό δεν έχει μια πραγματική σημασία, πέραν της αμιγώς συμβολικής. Και χειροκροτούμε την πολιτική ελίτ, που βρίσκει ευκαιρία να βγάλει στερεοτυπικούς στομφώδεις λόγους. Μια πολιτική ελίτ που διαχρονικά απεδείχθη ανάξια των περιστάσεων, εχθρός του λαού και κατάρα του κράτους.