“Αν πέσω, να βρουν στην τσέπη μου αυτό το κλαδί ελιάς. Να μάθουν πως πολεμάμε για την ειρήνη.»
Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του 19χρονου Παναγιώτη Τουμάζου, του «Ονήσιλου» του τομέα Σολέας, λίγο πριν ξεκινήσει για την τελευταία του αποστολή. Ένας νέος με ήθος και υψηλά ιδανικά, που άφησε την Αμμόχωστο και τις σπουδές του για να υπηρετήσει το όραμα της ελευθερίας στα βουνά της Κύπρου.
Ο Παναγιώτης εντάχθηκε στον αγώνα από το 1955, ως μαθητής, δίπλα στον ήρωα Πετράκη Γιάλλουρο. Από τη διανομή φυλλαδίων και την αναγραφή συνθημάτων, πέρασε γρήγορα στις ομάδες κρούσεως, συμμετέχοντας σε τολμηρές επιχειρήσεις που απαιτούσαν αποφασιστικότητα και θάρρος. Μετά από προδοσία, αναγκάστηκε να βγει στο βουνό, υιοθετώντας το ψευδώνυμο «Ονήσιλος» – ένα όνομα που συμβολίζει τη θυσία και την ανυποταξία.
Η 13η νύχτα και η τελευταία αναμέτρηση:
Τον Οκτώβριο του 1958, η ομάδα του βρίσκεται για 13 συνεχόμενες νύχτες σε ενέδρα στον δρόμο Κακοπετριάς-Καρβουνά. Στις 22 Οκτωβρίου 1958, και ενώ η ώρα πλησιάζει τις 7:15 το βράδυ, δύο στρατιωτικά αυτοκίνητα εμφανίζονται στο οπτικό τους πεδίο.
Η στιγμή της κρίσης έφτασε. Ο μηχανισμός της νάρκης, που έπρεπε να πυροδοτήσει ο Παναγιώτης, δεν λειτούργησε. Χωρίς να διστάσει, ανασηκώθηκε για να χτυπήσει με χειροβομβίδα. Τότε, μια σφαίρα τον πέτυχε στο κεφάλι. Οι συναγωνιστές του προσπάθησαν να τον βοηθήσουν, αλλά η περιοχή είχε μετατραπεί σε κόλαση από τα φλογοβόλα των στρατιωτών.
Το κλαδί της ειρήνης:
Ο Παναγιώτης έπεσε στο πεδίο της μάχης, έχοντας στην τσέπη του ένα μικρό κλαδί αγριελιάς. Ένα σύμβολο που ο ίδιος είχε κόψει, θέλοντας να στείλει το δικό του, αθόρυβο αλλά ηχηρό μήνυμα στους εχθρούς του: ότι ο αγώνας τους δεν πήγαζε από μίσος, αλλά από τη δίψα για μια ειρηνική και ελεύθερη πατρίδα.
Ο 19χρονος αγωνιστής από την Αμμόχωστο δεν πρόλαβε να δει την ελευθερία, αλλά η θυσία του έμεινε στην ιστορία ως το πιο συγκινητικό αίτημα για ειρήνη, γραμμένο με το αίμα ενός παιδιού που δεν ήθελε τίποτα άλλο παρά να ζει ελεύθερο στον τόπο του.
Από τη σελίδα Ιστορικές Μνήμες ΕΟΚΑ
