Για τα Ματωμένα Χριστούγεννα των Προσφύγων το 1974, έγραψε ο διαδικτυακή σελίδα με επίκεντρο τον προσφυγικό κόσμο και τις κατεχόμενες κοινότηετς, “Νόστιμον Ήμαρ”.

Τα Χριστούγεννα της Κύπρου το 1974 ήταν πολύ διαφορετικά από άλλα Χριστούγεννα του νησιού.

Εκείνη τη χρονιά, ο Χριστός γεννιόταν στα τσαντίρια των προσφυγικών καταυλισμών της Κύπρου, σε χωράφια, χωρίς τζάκι, χωρίς χριστουγεννιάτικα γλυκά, χωρίς στολισμένα δέντρα και τραγούδια.

Αντιθέτως, χιλιάδες μαυροφορεμένες γυναίκες βίωναν τα Χριστούγεννα κοιτάζοντας προς τον Πενταδάκτυλο.

Οι μητέρες έψαχναν τα απαραίτητα για να ψήσουν μια σούπα και τα παιδάκια, μέσα στην αθωότητά τους, στόλιζαν οβίδες, απομεινάρια της εισβολής, προσπαθώντας να φέρουν λίγο από το χριστουγεννιάτικο πνεύμα στους καταυλισμούς.

Θυμόμαστε αυτά τα Χριστούγεννα, να μή νιώθουμε τη χαρά των προηγούμενων χρόνων.
…Μοιρολόγια, αγωνία, θλίψη, πείνα, κρύο, λάσπες…
Ήταν πικρά και ματωμένα…
…Σαν ένας εφιάλτης που θα εξαφανιζόταν στο επόμενο άνοιγμα των ματιών μας…
Δέν εξαφανίστηκε όμως… Είναι μπροστά μας, εδώ και 50 Χριστούγεννα.
Καλήν Ελευθερίαν!