14 Αυγούστου 1974, Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας, η μέρα που πάγωσε ο χρόνος. Η κατάληψη του μαρωνίτικου χωριού της Δυτικής Λευκωσίας. 

Σχετική ανάρτηση πραγματοποίησε ο Συνδεσμος Εκτοπισθεντων “Η Επιστροφη”: Η μέρα που η καρδιά της Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας σταμάτησε να χτυπά όπως πριν.

Η μέρα που ο ουρανός σκέπασε το χωριό με τον καπνό των βομβαρδισμών και ο φόβος έπνιξε κάθε γωνιά.

Υπό τον ήχο των βομβαρδισμών, οι χωριανοί έτρεχαν να σωθούν, παίρνοντας μαζί τους όσα λίγα μπορούσαν να κουβαλήσουν. Οι Μαρινιώτες έγιναν πρόσφυγες, σκορπισμένοι σε όλη την ελεύθερη Κύπρο, με μοναδική παρηγοριά και ελπίδα ότι μια μέρα θα επιστρέψουν στη γη που τους γέννησε – στη γη των προγόνων τους, εκεί όπου βρίσκονται θαμμένοι οι πατέρες και οι παππούδες τους, όπου με κόπο και ιδρώτα έκτισαν την Αγία Μαρίνα.

Σήμερα, πενήντα ένα και πλέον χρόνια μετά, το χωριό παραμένει κατεχόμενο και ερειπωμένο. Η εκκλησία και το Μοναστήρι σύμβολο και ψυχή του κάθε Μαρινιώτη, στέκουν σε κατάσταση κατάρρευσης, σαν σιωπηλός μάρτυρας της καταστροφής και της εγκατάλειψης.

Αυτή η σημαδιακή μέρα είναι για εμάς πληγή που δεν κλείνει. Δεν είναι μόνο ιστορία – είναι μνήμη, πόνος και δικαίωμα. Είναι η μέρα που μας στέρησαν το λατρεμένο μας χωριό, αλλά όχι την ταυτότητα μας.

Δεν ξεχνούμε. Συνεχίζουμε να ελπίζουμε.
Η επιστροφή παραμένει ελπίδα και χρέος όλων μας.
Αγία Μαρίνα, Δεν Ξεχνώ

Αντίστοιχη ανάρτηση έκανε και το Γυναικείο Σώμα Κέδρου Αγίας Μαρίνας:

Σαν σήμερα, 14 Αυγούστου το 1974..
Η Αγία Μαρίνα χτυπιέται ανελέητα από τις βόμβες των Τούρκων εισβολέων.

Ο ουρανός σκοτεινιάζει, ο φόβος και ο πανικός σφίγγουν τις καρδιές μας. Κι όμως, η Προστάτιδά μας μάς κράτησε ζωντανούς.
Μέσα από τις φλόγες και τον τρόμο, αφήνουμε το χωριό μας πίσω..

Φεύγουμε με την βεβαιότητα πως σε λίγες μέρες θα επιστρέψουμε. Αλλά οι μέρες έγιναν μήνες, οι μήνες χρόνια…
51 χρόνια προσφυγιάς.
Δεν ξεχνώ.
Δεν παραιτούμαι.
Θα αγωνίζομαι μέχρι να επιστρέψω στον τόπο που με γέννησε.
Τι κι αν σε ισοπέδωσαν, Αγία Μαρίνα μας…
Εμείς θα σε ξαναφτιάξουμε.

Τις εκκλησίες σου, την πλατεία σου, το κοιμητήριό σου, τα σπίτια μας, τα καφενεία μας.
Καρτερούμε, κρατώντας ψηλά το λάβαρο της πίστης και της ελπίδας.
Γιατί η μέρα θα έρθει και θα σε ξαναδούμε ελεύθερη